Przy końcu września

Rozkwita w dolinie na grządkach jeszcze kwiat

I zieleń topoli widać pod oknem,

A wszakże tam, spójrz tyłko, tam już - zimny świat,

Już śnieg pokrył wierzchołki gór samotne.

Choć młode - serce me, a w nim letni drga znój,

Choć w nim zakwita wciąż cały wiosny czar,

Siwy włos się wmięszał w czarny włos mój –

Szron zimy tknął głowy już, młodość starł.

Bo więdnie kwiat nam; a życie precz ucieka...

Siądż, proszę, małżonko, na mych kolanach!

Czy ty, co mi na pierś dziś składasz głowę swą lekko,

Jutro na grób mój nie padniesz złamana?

O, mów, czy - jeśli pierwszy umrę - na mój trup

Sama śmiertelny w łzach zarzucisz całun?

A kiedyś – rozkocha cię młodzik i z nim ślub

Czyż nie zmieni miana, które ja ci dałem?

Kiedy zrzucisz wdowi żałobni twój welon,

Przewieś go flagą czarną przez nagrobek.

Z podziemi mogilnych zaświatów wyjdę poń

O północy i wezmę go ze sobą

By łzy nim ocierać – a z tej winy cieką,

Która wiernego mnie pozbędziesz tak lekko!-

I by ranom ułżyć serca, które choć z daleka,

Wciąż kocha cię i tam po wieki wieków.