Rozkwita w dolinie na grządkach jeszcze kwiat

Na údolí v rozkvitku záhradné kvieťa.

I zieleń topoli widać pod oknem,

i pred okny ešte sa zelená brest;

A wszakże tam, spójrz tyłko, tam już - zimny świat,

lež vidíš-li posla hen zimného sveta?

Już śnieg pokrył wierzchołki gór samotne.

Hôr na štíty sneh sa už sponáhľal sniest

Choć młode - serce me, a w nim letni drga znój,

Dnu v srdci mi mladistvom žiar leta žhavie,

Choć w nim zakwita wciąż cały wiosny czar,

aj skvitá v ňom jar ešte veškerých krás;

Siwy włos się wmięszał w czarny włos mój –

však, ajhľa, už sivejú vlasy mi tmavé,

Szron zimy tknął głowy już, młodość starł.

mi hlavu už ožihol zlej zimy mráz.

Bo więdnie kwiat nam; a życie precz ucieka...

Kvet opŕchne, uniká život ni tôňa...

Siądż, proszę, małżonko, na mych kolanach!

Poď, ženuška, na klin môj hopkaj si, hop!

Czy ty, co mi na pierś dziś składasz głowę swą lekko,

Čo hlávku včul schýlilas’ do môjho lona,

Jutro na grób mój nie padniesz złamana?

či zajtra, ach, nesklesneš na môj už hrob?

O, mów, czy - jeśli pierwszy umrę - na mój trup

Och, reč: jestli umriem prv, s nárkom či telo

Sama śmiertelny w łzach zarzucisz całun?

mi pokrovom zastrieš? a zdolá-li zmiasť

A kiedyś – rozkocha cię młodzik i z nim ślub

raz láska ťa iného mládenca, smelo

Czyż nie zmieni miana, które ja ci dałem?

že opustíš preň môjho priezviska vlasť?

Kiedy zrzucisz wdowi żałobni twój welon,

Ak vdovský raz odhodíš závoj, jak prápor

Przewieś go flagą czarną przez nagrobek.

by čierny ho poves mi v náhrobný kríž:

Z podziemi mogilnych zaświatów wyjdę poń

ja vyjdem poň, mohyly odomknúc zápor,

O północy i wezmę go ze sobą

tak v polnoc, a so sebou vezmem ho v skrýš,

By łzy nim ocierać – a z tej winy cieką,

ním utrieť si slzy, tak bez zvláštnej biedy

Która wiernego mnie pozbędziesz tak lekko!-

žes’ zabudla druha, i bolestný šrám

I by ranom ułżyć serca, które choć z daleka,

si obviazať srdca, čo ešte i vtedy

Wciąż kocha cię i tam po wieki wieków.

ťa miluje, miluje večne i tam!