Rozkwita w dolinie na grządkach jeszcze kwiat

U dolu još cveta kasnih basta cveće,

I zieleń topoli widać pod oknem,

Još se pred prozorom zeleni topola,

A wszakże tam, spójrz tyłko, tam już - zimny świat,

al, vidiš, odanle već se zima kreće?

Już śnieg pokrył wierzchołki gór samotne.

I sneg je već pao povrh brega gola.

Choć młode - serce me, a w nim letni drga znój,

Još u mome srcu leto ne izblede

Choć w nim zakwita wciąż cały wiosny czar,

I u njemu cvate pramaleće čelo,

Siwy włos się wmięszał w czarny włos mój –

l tamnu mi kosu prošaraše sede,

Szron zimy tknął głowy już, młodość starł.

Dirnu moju glavu zimsko inje belo.

Odjuriće život, cvat će strti studi…

Bo więdnie kwiat nam; a życie precz ucieka...

Sedi mi u krilo, draga, dok sam s tobom!

Siądż, proszę, małżonko, na mych kolanach!

Ti što sada glavu stavljaš mi na grudi

Czy ty, co mi na pierś dziś składasz głowę swą lekko,

Da l ćeš mi se sutra srušiti nad grobom?

Jutro na grób mój nie padniesz złamana?

ako umrem prvi, telo mi bez žica

O, mów, czy - jeśli pierwszy umrę - na mój trup

Da l pokrićeš plastom, reći zaleći me?

Sama śmiertelny w łzach zarzucisz całun?

Da l ćeš zbog ljubavi nekoga mladića

A kiedyś – rozkocha cię młodzik i z nim ślub

Hteti da ostaviš čak i moje ime?

Czyż nie zmieni miana, które ja ci dałem?

Udovičkog vela kad se maneš kleta,

Ko crni ga barjak nad grob moj zadeni,

Kiedy zrzucisz wdowi żałobni twój welon,

Doći ću po njega iz podzemnog sveta

Przewieś go flagą czarną przez nagrobek.

Usred tamne noći i uzet ga k meni,

Z podziemi mogilnych zaświatów wyjdę poń

Da sušim njime suze što mi kanu,

O północy i wezmę go ze sobą

Jer me zaboravi, lako i bez boli,

By łzy nim ocierać – a z tej winy cieką,

I da njim zavija na svom srcu ranu

Która wiernego mnie pozbędziesz tak lekko!-

Onaj što te tu, i sad, večno voli!

I by ranom ułżyć serca, które choć z daleka,

Wciąż kocha cię i tam po wieki wieków.