Rozkwita w dolinie na grządkach jeszcze kwiat
Noch blühen die Blumen im Tal und im Garten,
I zieleń topoli widać pod oknem,
A wszakże tam, spójrz tyłko, tam już - zimny świat,
Noch grünet die Espe vor unserem Tor,
Już śnieg pokrył wierzchołki gór samotne.
Choć młode - serce me, a w nim letni drga znój,
Doch siehst du den Winter dort lauern und warten?
Choć w nim zakwita wciąż cały wiosny czar,
Siwy włos się wmięszał w czarny włos mój –
Schon schimmert der Schnee von den Bergen hervor.
Szron zimy tknął głowy już, młodość starł.
Noch leuchtet der Lenz meinen flammenden Jahren,
Bo więdnie kwiat nam; a życie precz ucieka...
Siądż, proszę, małżonko, na mych kolanach!
Der Sommer im Herzen noch glüht er und glaubt,
Czy ty, co mi na pierś dziś składasz głowę swą lekko,
Jutro na grób mój nie padniesz złamana?
Doch siehe, schon mengt sich der Herbst meinen Haaren,
O, mów, czy - jeśli pierwszy umrę - na mój trup
Sama śmiertelny w łzach zarzucisz całun?
Schon hauchte mir Rauhreif der Winter aufs Haupt.
A kiedyś – rozkocha cię młodzik i z nim ślub
Czyż nie zmieni miana, które ja ci dałem?
Es sinket die Blüte, verrinnet das Leben.
Kiedy zrzucisz wdowi żałobni twój welon,
Komm her in den Schoss mir, mein Heiligstes du!
Przewieś go flagą czarną przez nagrobek.
Z podziemi mogilnych zaświatów wyjdę poń
Heut hörest du lauschend mein Herz noch erbeben -
O północy i wezmę go ze sobą
By łzy nim ocierać – a z tej winy cieką,
Deckt morgen vielleicht mich ein Hügel schon zu?
Która wiernego mnie pozbędziesz tak lekko!-
I by ranom ułżyć serca, które choć z daleka,
O sprich: sollt ich eher zu sterben mich legen,
Wciąż kocha cię i tam po wieki wieków.
Bist dus, die mir schluchzend die Augen noch schliesst?
Und wird dich ein Jüngling in Liebe bewegen,
Dass du meinen Namen um seinen vergisst?
Wirfst ab du als Witwe den Schleier der Trauer
Als Fahne aufs Kreuz häng ihn über mein Grab.
Dann steig ich empor aus den Welten der Schauer
Zur Mitternachtstunde, und hol' ihn hinab,
Zu trocknen daran meine Tränen, vergossen
Um dich, die so leicht ihre Treue vergibt,
Dies Herz zu umhüllen, darein du verschlossen,
Das dann noch, auch dort noch und ewig dich liebt.