Powitanie Thomasa Manna

Jak dziecko, senne przecierając oczy,

z głową w poduszce uporczywie prosi:

nie odchodź, mów mi jeszcze o czymkolwiek

(bo tak złowroga ciemność je nie połknie),

i póki strachem serduszko trzepoce,

nie wie na pewno, czego pragnie mocniej,

bajki, czy żebyś był po prastu przy nim.

Tak my - siądź wśród nas i bajaj - prosimy:

o tym, co zawsze dobrze pamiętamy,

ż' tu siedaimy i że jesteś z nami,

a my przy tobie, z tobą razem wszyscy,

którym są: godność i los ludzki bliskie.

Ty wiesz najlepiej : poeta nie blagier,

nie rzeczywistość szanuje, lecz prawdę.

Światło, co nasze umysły rozjaśnia,

gdyśmy osobno, nac gasi na zawsze.

Jak Hans Castorp w pani Chauchat ciało,

tak my nawzajem spójrzmy w siebie śmiało.

Przez twoje sława zgiełk się nie przebije -

między ohydą a pięknem kreśl linię,

serca z żałoby do nadziei podnieš.

Kosztalanyego złożyliśmy w grobie.

Jak rak, co jego stoczył, ludzkość zżera

coraz to państwa innego chimera.

Trwożnie patrzymy, skąd ciągle się walą

brunatne idee rozszalałą zgrają,

gdzie wre trucizna, która w nas się sączy?

Czy znajdziesz miejsce dla swoich słuchaczy?

Rzecz w tym, że kiedy mówisz, nie łagodnieć,

lecz nam, mężczyznom, trzeba dalej godnie

nimi pozostać, kobietom - w miłości,

bo coraz mniej jest ludzi wśród ludzkości.

Usiądź i znowu opowiadać zacznij.

Wśród zasłuchanych ktoś na ciebie patrzy.

Oczy radością błyszczą, że wśród białych

Europejczyka nareszcie spotkały.