Jak dziecko, senne przecierając oczy,
Jak dítě, držící už víčka stěží,
z głową w poduszce uporczywie prosi:
zatím co v klidu postýlky už leží
nie odchodź, mów mi jeszcze o czymkolwiek
a prosí: „Zůstaň! Něco pověz mi!"
(bo tak złowroga ciemność je nie połknie),
(tak zdrží se vpád noci plné tmy)
i póki strachem serduszko trzepoce,
a zatím co už bázní sotva dýše,
nie wie na pewno, czego pragnie mocniej,
snad ani neví, co si přeje spíše,
bajki, czy żebyś był po prastu przy nim.
zda pohádku, či tebe, hovor tvůj -
Tak my - siądź wśród nas i bajaj - prosimy:
tak prosíme tě: „Poseď! Vypravuj!
o tym, co zawsze dobrze pamiętamy,
O tom, co vždy - ač nezapomínáme,
ż' tu siedaimy i że jesteś z nami,
o tom, žes s námi, že tě tady máme
a my przy tobie, z tobą razem wszyscy,
a jsme tu s tebou, s tebou všichni my,
którym są: godność i los ludzki bliskie.
se starostmi, člověka hodnými.
Ty wiesz najlepiej : poeta nie blagier,
Ty víš, že nelhat básnickou je ctností:
nie rzeczywistość szanuje, lecz prawdę.
mluv pravdu, nejen pravdu skutečnosti,
Światło, co nasze umysły rozjaśnia,
vnes záři, jíž se v mozku rozbřeskne,
gdyśmy osobno, nac gasi na zawsze.
vždyť jeden bez druhého ve tmách jsme!
Jak Hans Castorp w pani Chauchat ciało,
Jako Hans Castorp skrz pí Chauchat vidí,
tak my nawzajem spójrzmy w siebie śmiało.
hleďme dnes večer skrze sebe - lidi!
Przez twoje sława zgiełk się nie przebije -
Calouny slov tvých chrání před hlukem,
między ohydą a pięknem kreśl linię,
mluv o kráse, mluv o tom, co je zlem,
serca z żałoby do nadziei podnieš.
povznes nás k touze, když jsme smutkem rvánil
Kosztalanyego złożyliśmy w grobie.
Právě nám umřel chudák Kosztolányi
Jak rak, co jego stoczył, ludzkość zżera
a mnoha zrůdných států hrůza, děs
coraz to państwa innego chimera.
jak rakovina žerou lidstvo dnes,
Trwożnie patrzymy, skąd ciągle się walą
a co dál? lekáme se v nepokoji,
brunatne idee rozszalałą zgrają,
zda nové vlčí ideje se rojí,
gdzie wre trucizna, która w nas się sączy?
zda vře už jed, jenž má nás nakazit -
Czy znajdziesz miejsce dla swoich słuchaczy?
jak dlouho místo k čtení budeš mít?...
Rzecz w tym, że kiedy mówisz, nie łagodnieć,
Však, pokud mluvíš, v ničem necouvejme,
lecz nam, mężczyznom, trzeba dalej godnie
my, muži, dále muži zůstávejme
nimi pozostać, kobietom - w miłości,
a žena ženou - milou, bez želez,
bo coraz mniej jest ludzi wśród ludzkości.
a všichni lidmi - ubývá jich dnes...
Usiądź i znowu opowiadać zacznij.
Usedni. Začni vyprávět nám dlouze!
Wśród zasłuchanych ktoś na ciebie patrzy.
Budeme naslouchat a někdo pouze
Oczy radością błyszczą, że wśród białych
na tebe vzhlédne, rád, že popatří
Europejczyka nareszcie spotkały.
a vprostřed bílých Evropana zří."