Jak dziecko, senne przecierając oczy,

Comme un enfant espérant la visite

z głową w poduszce uporczywie prosi:

Du repos et qui soudain te prie, de son lit,

nie odchodź, mów mi jeszcze o czymkolwiek

Craignant les assauts de la nuit:

(bo tak złowroga ciemność je nie połknie),

“Raconte-moi, ne t’en va pas si vite!”

i póki strachem serduszko trzepoce,

Tandis que de frayeur, son petit cœur palpite,

nie wie na pewno, czego pragnie mocniej,

Que lui-même, l’enfant, peut-être ne sait pas

bajki, czy żebyś był po prastu przy nim.

Quelle est sa préférence,

Tak my - siądź wśród nas i bajaj - prosimy:

S’il aime mieux ta voix

o tym, co zawsze dobrze pamiętamy,

Ou si plus que le conte, il aime ta présence,

ż' tu siedaimy i że jesteś z nami,

Ainsi, nous t’en prions, parmi nous, viens t’asseoir.

a my przy tobie, z tobą razem wszyscy,

Nous en avons bien souvenance.

którym są: godność i los ludzki bliskie.

Mais conte, recommence,

Ty wiesz najlepiej : poeta nie blagier,

Ne nous laisse point choir.

nie rzeczywistość szanuje, lecz prawdę.

Redis-nous que nous sommes…

Światło, co nasze umysły rozjaśnia,

Tous ensemble ce soir!

gdyśmy osobno, nac gasi na zawsze.

Tous ceux dont les soucis semblent dignes des hommes.

Jak Hans Castorp w pani Chauchat ciało,

Dis la vérité sans surseoir.

tak my nawzajem spójrzmy w siebie śmiało.

Bien plus que le réel, il nous faut la connaître.

Przez twoje sława zgiełk się nie przebije -

Le poète

między ohydą a pięknem kreśl linię,

Ne ment jamais!

serca z żałoby do nadziei podnieš.

Dis-nous la vérité. Montre-nous la lumière.

Kosztalanyego złożyliśmy w grobie.

Que ses rais

Jak rak, co jego stoczył, ludzkość zżera

Eclairent notre esprit d’une clarté première.

coraz to państwa innego chimera.

Tel Hans Castorp qui voit,

Trwożnie patrzymy, skąd ciągle się walą

Au travers de la chair de madame Chauchat,

brunatne idee rozszalałą zgrają,

En nous-mêmes, fais-nous descendre.

gdzie wre trucizna, która w nas się sączy?

Tes mots capitonnés,

Czy znajdziesz miejsce dla swoich słuchaczy?

Nul bruit ne pourrait les pourfendre.

Rzecz w tym, że kiedy mówisz, nie łagodnieć,

Dis-nous le Beau, dis-nous le Mal, fais-nous comprendre.

lecz nam, mężczyznom, trzeba dalej godnie

Hausse nos cœurs du deuil aux désirs affinés.

nimi pozostać, kobietom - w miłości,

Kosztolányi, nous l’avons mis en terre.

bo coraz mniej jest ludzi wśród ludzkości.

Ainsi que le cancer rongeait son pauvre corps,

Usiądź i znowu opowiadać zacznij.

Ainsi plus d’un Etat, monstrueux et retors,

Wśród zasłuchanych ktoś na ciebie patrzy.

Ronge l’humanité, poursuit le pauvre hère.

Oczy radością błyszczą, że wśród białych

Frissonnant, nous pensons: “Demain, qu’adviendra-t-il?

Europejczyka nareszcie spotkały.

Quel sera le péril,

Les cannibalesques idées?

Prépare-t-on,

Pour mieux nous asservir, de nouvelles cuvées

De poison?”

Combien de temps encore

Se trouvera-t-il un endroit où, librement,

Tu puisses parler… on l’ignore!

En t’écoutant,

Les hommes que nous sommes

Doivent rester des hommes.

Pas de relâchement!

Et que les femmes, quant à elles,

Restent libres, restent charmantes, restent belles.

Et tous, demeurons des humains.

On les compte,

Car il en est de moins en moins.

Prends place et dans les règles, commence le conte.

Simplement te regarderont certaines gens,

Qui, comme nous, seront à ton écoute,

Heureux de voir, sans aucun doute,

Un Européen, aujourd’hui, parmi les Blancs.