Pytanie wieczorne

Wieczorem, gdy rozpostrze się nad nami

czarka opona, gęsta jak aksamit,

którą pomału cały świat osłania

jakaś ostrożna i ogromna niania

tak delikatnie, że swych głów nie zegną

trawy, nie klęknie ziółko ani jedno,

nie pomną swoich sukienek powoje,

ani jednego pyłku nie uroni

motyl, złożywszy skrzydeł dwakroć dwoje

w cieniu, co sen ich niezmącony chroni,

w cieniu opony, co miękka i gładka,

od puchu lżejsza, od kwietnego płatka –

wtedy - gdziekolwiek błąkasz się po świecie,

czy śtkwisz w ponurym, burym gabinecie,

czy śledzisz, sennie skulony w kawiarni,

kolejny rozbłysk gazowej latarni,

czy z psem wyszedłeś, a tu z drzew

nad wzgórzem księżyca gęba przeziera leniwa,

czy jedziesz szosą powleczoną kurzem

i twój woźnica na koźle się kiwa,

czy na pokładzie huśtanym przez fale

nudzi cię, czy się telepiesz w przedziale,

czy wałęsając się po obcym mieście

stajesz na rogu i tamujesz przejście,

a wzrok twój gubi się, wikła w podziwie

w dalekich ulic i świateł przędziwie;

czy właśnie tutaj, na Riwie, nad rzeką

topiącą błyski w opalowej głębi

żałujesz tego, co uszło daleko

i wspomnieniami tak słodko cię gnębi,

serią obrazów, co już tylko migną

wysłane przez latarnię czarnoksięską,

pamięcią uczuć, co już nie ostygną

i pozostaną skarbem twym i klęską:

wtedy, gdy brzemię wspomnień cię przytłoczy,

możesz się ugiąć i wbić w ziemię oczy:

pośród uroków wabiących przemożnie

skulisz się w sobie i zapytasz trwożnie:

- Tyle tu piękna, a właściwie - po co?

po co? - powtarzać będziesz w osłupieniu –

błyski na wodzie i żyłki w kamieniu,

i ta opona, która zwie się nocą?

Po co to wzgórze, zielone na wiosnę?

Morze nie tknięte pługiem? Po co fali

przypływ i odpływ, po co brzeg w oddali

i chmury - Danaidy bezradosne,

i słońce - kamień, co Syzyfa pali?

Czemu wspomnienia są i dawne lata?

Blask latarń? Czemu - księżyca poświata?

Dlaczego czas zostaje, choć uchodzi?

Lub spójrz na trawkę żyjącą bezwiednie:

dlaczego rośnie, skoro i tak zwiędnie?

Dlaczego więdnie, skoro się odradzi?