Wieczorem, gdy rozpostrze się nad nami
Midőn az est, e lágyan takaró
czarka opona, gęsta jak aksamit,
fekete, síma bársonytakaró,
którą pomału cały świat osłania
melyet terít egy óriási dajka,
jakaś ostrożna i ogromna niania
a féltett földet lassan eltakarja
tak delikatnie, że swych głów nie zegną
s oly óvatosan, hogy minden füszál
trawy, nie klęknie ziółko ani jedno,
lágy leple alatt egyenessen áll
nie pomną swoich sukienek powoje,
és nem kap a virágok szirma ráncot
ani jednego pyłku nie uroni
s a hímes lepke kényes, dupla szárnyán
motyl, złożywszy skrzydeł dwakroć dwoje
nem sérti a szivárványos zománcot
w cieniu, co sen ich niezmącony chroni,
és ugy pihennek e lepelnek árnyán,
w cieniu opony, co miękka i gładka,
e könnyü, síma, bársonyos lepelnek,
od puchu lżejsza, od kwietnego płatka –
hogy nem is érzik e lepelt tehernek:
wtedy - gdziekolwiek błąkasz się po świecie,
olyankor bárhol járj a nagyvilágban
czy śtkwisz w ponurym, burym gabinecie,
vagy otthon ülhetsz barna, bús szobádban,
czy śledzisz, sennie skulony w kawiarni,
vagy kávéházban bámészan vigyázd,
kolejny rozbłysk gazowej latarni,
hogy gyujtják sorban a napfényü gázt;
czy z psem wyszedłeś, a tu z drzew
vagy fáradtan, domb oldalán, ebeddel
nad wzgórzem księżyca gęba przeziera leniwa,
nézzed a lombon át a lusta holdat;
czy jedziesz szosą powleczoną kurzem
vagy országuton, melyet por lepett el,
i twój woźnica na koźle się kiwa,
álmos kocsisod bóbiskolva hajthat;
czy na pokładzie huśtanym przez fale
vagy a hajónak ingó padlatán
nudzi cię, czy się telepiesz w przedziale,
szédülj, vagy a vonatnak pamlagán;
czy wałęsając się po obcym mieście
vagy idegen várost bolygván keresztül
stajesz na rogu i tamujesz przejście,
állj meg a sarkokon csodálni restül
a wzrok twój gubi się, wikła w podziwie
a távol utcák hosszú fonalát,
w dalekich ulic i świateł przędziwie;
az utcalángok kettős vonalát;
czy właśnie tutaj, na Riwie, nad rzeką
vagy épp a vízi városban, a Riván,
topiącą błyski w opalowej głębi
hol lángot apróz matt opáltükör,
żałujesz tego, co uszło daleko
merengj a messze multba visszaríván,
i wspomnieniami tak słodko cię gnębi,
melynek emléke édesen gyötör,
serią obrazów, co już tylko migną
elmúlt korodba, mely miként a bűvös
wysłane przez latarnię czarnoksięską,
lámpának képe van is már, de nincs is,
pamięcią uczuć, co już nie ostygną
melynek emléke sohse lehet hűvös,
i pozostaną skarbem twym i klęską:
melynek emléke teher is, de kincs is:
wtedy, gdy brzemię wspomnień cię przytłoczy,
ott emlékektől terhes fejedet
możesz się ugiąć i wbić w ziemię oczy:
a márványföldnek elcsüggesztheted:
pośród uroków wabiących przemożnie
csupa szépség közt és gyönyörben járván
skulisz się w sobie i zapytasz trwożnie:
mégis csak arra fogsz gondolni gyáván:
- Tyle tu piękna, a właściwie - po co?
ez a sok szépség mind mire való?
po co? - powtarzać będziesz w osłupieniu –
mégis csak arra fogsz gondolni árván:
błyski na wodzie i żyłki w kamieniu,
minek a selymes víz, a tarka márvány?
i ta opona, która zwie się nocą?
minek az est, e szárnyas takaró?
Po co to wzgórze, zielone na wiosnę?
miért a dombok és miért a lombok
Morze nie tknięte pługiem? Po co fali
s a tenger, melybe nem vet magvető?
przypływ i odpływ, po co brzeg w oddali
minek az árok, minek az apályok
i chmury - Danaidy bezradosne,
s a felhők, e bús Danaida-lányok
i słońce - kamień, co Syzyfa pali?
s a nap, ez égő szizifuszi kő?
Czemu wspomnienia są i dawne lata?
miért az emlékek, miért a multak?
Blask latarń? Czemu - księżyca poświata?
miért a lámpák és miért a holdak?
Dlaczego czas zostaje, choć uchodzi?
miért a végét nem lelő idő?
Lub spójrz na trawkę żyjącą bezwiednie:
vagy vedd példának a piciny füszálat:
dlaczego rośnie, skoro i tak zwiędnie?
miért nő a fű, hogyha majd leszárad?
Dlaczego więdnie, skoro się odradzi?
miért szárad le, hogyha újra nő?