Oda

1

Gdy w blasku siedzę na górskim upłazie –

wczesnego lata

wiew lekki jak wieczerzy ciepły dech

tu do mnie wzlata.

Serce do ciszy przyzwyczajam.

Nieżmudne to staranie –

starczy, że, co minione, w głąb opadnie,

głowa się schyli i bezwładnie

w dół zwiśnie ramię.

Patrzę na szczyty dookoła –

światłością twego czoła

jaśnieje każdy skalny płat.

Na ścieżce - żywej duszy; widzę,

jak w zuchwałości swojej i bezwstydzie

suknię twą szarpie wiatr.

Kiedy zaś patrzę na kruche listowie,

to włosy twe spływają ku przodowi

i pierś faluje, i wśród ech

potoku Synwa, co hucznie się pieni –

wytryska, widzę to znów, na kamieni

białym szeregu

(na twoich zębach) cudotwórca śmiech.

2

O, jakżeś droga memu sercu,

ty, która mowy mojej wyraz

z przewrotnej samotności, w lochach duszy

usadowionej, wydobywasz -

i z uniwersum.

Która jak od swych grzmotów siklawa - ode mnie

odżegnujesz się i mkniesz, uciszona, dalej,

póki ja, znad mego życia przepaści bezdennej,

doganiam cię krzykiem, że - słyszysz? - kocham,

kocham ciebie, choć tyś moja macocha,

kocham ciebie, macocho, czule 1 zuchwale!

3

Kocham ciebie -jak matkę dziecię niewinne,

jak milczące stoki głuchą głębinę,

jak drżący promień przestworza sine,

jak spalanie się - dusza, jak trwanie - ciało!

Kocham ciebie -jak życia każdą godzinę

śmiertelnikom, ńim umrą, kochać przystało.

We mnie każdy twój uśmiech, drgnienie czy słowo

zapada się jak przedmioty pod ziemię.

W umysł mój jak kwas w płytę metalową

wtrawiłem cię podskórńymi instynktami,

i teraz, o moja najsłodsza pani,

twa istota wypełnia tam wszelkie istnienie.

Chwile z chrobotem się oddalają,

lecz w mych uszach twoje wciąż wibrowanie.

Gwiazdy gasną i na powrót się zapalają,

lecz w mych oczach trwasz piękna jak malowanie.

Twój smak, jak cisza pod jaskiń sklepieniem,

wystygły wędruje mym podniebieniem,

twa dłoń przezroczysta na szklance drży,

na niej delikatna siateczka żył -

jawą jesteś czy przywidzeniem?

4

A ja? Gruda, magma, surowiec,

który wzrok twój kształtuje, kruszy i scala?

Czy też - ducha to rozświetlenie,

zjawisko i objawienie,

że nicością swą owiać mogę i obejść

urodzajną górską krainę twojego ciała?

Że jak słowo w umysł na oścież rozwarty

wśliznąć się mogę w jego zakamarki!…

Twój krwiobieg jak róży rozkwitły krzak

nie ustaje w swych tajemnych obrotach

i przenosi z głębin odwieczny żar,

by miłości kwiat na twych wargach trzepotał

i błogosławiony był owoc twego żywota.

Glebę zaś delikatną twych trzewi

na wskroś haftuje plątanina korzeni

i wrażliwe poszycie żołądka krzepi,

supłając i rozsupłując z zapałem -

by krążąc nie przelały się soki przez brzegi

i szerokolistne płuc twoich krzewy

swoją własną głosiły chwałę!

Niezniszczalna materia wędruje, szczęśliwa,

przez kiszek twoich tunele,

to zaś, co odrzucone - obmyte, przepływa

przez gorące żródła gorliwych nerek!

Urodzajem wzbierają twoje ugory,

jasno jarzy się gwiazdozbiory,

w poruszeniu jezior, w fabryk rumorze

krząta się milion żywych stworzeń,

nosorożców,

wodorostów,

okrucieństwo i dobroć, zbrukanie i czystość,

słońce świeci, chmurzy się zorza polarna –

i ta, która samej siebie nie ogarnia,

w zawartości swej trwa zabłąkana wieczystość.

5

Jak skrzepy krwi

padają słowa

pod twoje stopy.

Zajękliwy byt ze mnie drwi –

tylko praw przejrzysta jest mowa.

Lecz które wskrzeszają mnie co dzień, tak pracowite

organy me - już się sposobią ze zgrzytem

do zupełnej niemoty.

Ale nim to nastąpi –

do ciebie wybranej

rozlegnie się wołanie ich zawołane:

o, ty jedyna, ty ze wszystkiego, ty wszystko,

żywe łoże, twardy grobie, miękka kołysko,

przyjmij mnie w siebie!…

(Z wysokości niebo zorzą broczy,

blaskiem hufce spiżowe płoną.

Jak ta światłość rani moje oczy!

Ginę, zda się, za promienną zasłoną.

I spoza mnie, znade mnie dobiega

mego serca łomot.)

6

(Pieśń boczna)

(Niosą mnie koła, drogą się wlokę,

może dziś jeszcze do ciebie dotrę,

może mnie poznasz, może obejmiesz,

może się nawet cicho odezwiesz:

Pluszcze letnia woda, obmyj się!

Oto ręcznik w kwiaty, otrzyj się!

Na ognisku mięso, posil się!

Leżę na posłaniu, połóż się.)