1

1 

Gdy w blasku siedzę na górskim upłazie –

 Itt ülök csillámló sziklafalon.

wczesnego lata

 Az ifju nyár

wiew lekki jak wieczerzy ciepły dech

 könnyű szellője, mint egy kedves

tu do mnie wzlata.

 vacsora melege, száll.

Serce do ciszy przyzwyczajam.

 Szoktatom szívemet a csendhez.

Nieżmudne to staranie –

 Nem oly nehéz -

starczy, że, co minione, w głąb opadnie,

 idesereglik, ami tovatűnt,

głowa się schyli i bezwładnie

 a fej lehajlik és lecsüng

w dół zwiśnie ramię.

 a kéz.

Nézem a hegyek sörényét -

Patrzę na szczyty dookoła –

 homlokod fényét

światłością twego czoła

 villantja minden levél.

jaśnieje każdy skalny płat.

 Az úton senki, senki,

Na ścieżce - żywej duszy; widzę,

 látom, hogy meglebbenti

jak w zuchwałości swojej i bezwstydzie

 szoknyád a szél.

suknię twą szarpie wiatr.

 És a törékeny lombok alatt

Kiedy zaś patrzę na kruche listowie,

 látom előrebiccenni hajad,

to włosy twe spływają ku przodowi

 megrezzenni lágy emlőidet és

i pierś faluje, i wśród ech

 - amint elfut a Szinva-patak -

potoku Synwa, co hucznie się pieni –

 ím újra látom, hogy fakad

wytryska, widzę to znów, na kamieni

 a kerek fehér köveken,

białym szeregu

 fogaidon a tündér nevetés.

(na twoich zębach) cudotwórca śmiech.

2 

 Óh mennyire szeretlek téged,

2

 ki szóra bírtad egyaránt

O, jakżeś droga memu sercu,

 a szív legmélyebb üregeiben

ty, która mowy mojej wyraz

 cseleit szövő, fondor magányt

z przewrotnej samotności, w lochach duszy

 s a mindenséget.

usadowionej, wydobywasz -

 Ki mint vízesés önnön robajától,

i z uniwersum.

 elválsz tőlem és halkan futsz tova,

 míg én, életem csúcsai közt, a távol

Która jak od swych grzmotów siklawa - ode mnie

 közelében, zengem, sikoltom,

odżegnujesz się i mkniesz, uciszona, dalej,

 verődve földön és égbolton,

póki ja, znad mego życia przepaści bezdennej,

 hogy szeretlek, te édes mostoha!

doganiam cię krzykiem, że - słyszysz? - kocham,

3 

kocham ciebie, choć tyś moja macocha,

 Szeretlek, mint anyját a gyermek,

kocham ciebie, macocho, czule 1 zuchwale!

 mint mélyüket a hallgatag vermek,

 szeretlek, mint a fényt a termek,

3

 mint lángot a lélek, test a nyugalmat!

Kocham ciebie -jak matkę dziecię niewinne,

 Szeretlek, mint élni szeretnek

jak milczące stoki głuchą głębinę,

 halandók, amíg meg nem halnak.

jak drżący promień przestworza sine,

Minden mosolyod, mozdulatod, szavad,

jak spalanie się - dusza, jak trwanie - ciało!

 őrzöm, mint hulló tárgyakat a föld.

Kocham ciebie -jak życia każdą godzinę

 Elmémbe, mint a fémbe a savak,

śmiertelnikom, ńim umrą, kochać przystało.

 ösztöneimmel belemartalak,

 te kedves, szép alak,

We mnie każdy twój uśmiech, drgnienie czy słowo

 lényed ott minden lényeget kitölt.

zapada się jak przedmioty pod ziemię.

A pillanatok zörögve elvonulnak,

W umysł mój jak kwas w płytę metalową

 de te némán ülsz fülemben.

wtrawiłem cię podskórńymi instynktami,

 Csillagok gyúlnak és lehullnak,

i teraz, o moja najsłodsza pani,

 de te megálltál szememben.

twa istota wypełnia tam wszelkie istnienie.

 Ízed, miként a barlangban a csend,

 számban kihűlve leng

Chwile z chrobotem się oddalają,

 s a vizes poháron kezed,

lecz w mych uszach twoje wciąż wibrowanie.

 rajta a finom erezet,

Gwiazdy gasną i na powrót się zapalają,

 föl-földereng.

lecz w mych oczach trwasz piękna jak malowanie.

4 

Twój smak, jak cisza pod jaskiń sklepieniem,

 Óh, hát miféle anyag vagyok én,

wystygły wędruje mym podniebieniem,

 hogy pillantásod metsz és alakít?

twa dłoń przezroczysta na szklance drży,

 Miféle lélek és miféle fény

na niej delikatna siateczka żył -

 s ámulatra méltó tünemény,

jawą jesteś czy przywidzeniem?

 hogy bejárhatom a semmiség ködén

 termékeny tested lankás tájait?

4

S mint megnyílt értelembe az ige,

A ja? Gruda, magma, surowiec,

 alászállhatok rejtelmeibe!...

który wzrok twój kształtuje, kruszy i scala?

Vérköreid, miként a rózsabokrok,

Czy też - ducha to rozświetlenie,

 reszketnek szüntelen.

zjawisko i objawienie,

 Viszik az örök áramot, hogy

że nicością swą owiać mogę i obejść

 orcádon nyíljon ki a szerelem

urodzajną górską krainę twojego ciała?

 s méhednek áldott gyümölcse legyen.

 Gyomrod érzékeny talaját

Że jak słowo w umysł na oścież rozwarty

 a sok gyökerecske át meg át

wśliznąć się mogę w jego zakamarki!…

 hímezi, finom fonalát

Twój krwiobieg jak róży rozkwitły krzak

 csomóba szőve, bontva bogját -

nie ustaje w swych tajemnych obrotach

 hogy nedűid sejtje gyűjtse sok raját

i przenosi z głębin odwieczny żar,

 s lombos tüdőd szép cserjéi saját

by miłości kwiat na twych wargach trzepotał

 dicsőségüket susogják!

i błogosławiony był owoc twego żywota.

Az örök anyag boldogan halad

 benned a belek alagútjain

Glebę zaś delikatną twych trzewi

 és gazdag életet nyer a salak

na wskroś haftuje plątanina korzeni

 a buzgó vesék forró kútjain! 

i wrażliwe poszycie żołądka krzepi,

 Hullámzó dombok emelkednek,

supłając i rozsupłując z zapałem -

 csillagképek rezegnek benned,

by krążąc nie przelały się soki przez brzegi

 tavak mozdulnak, munkálnak gyárak,

i szerokolistne płuc twoich krzewy

 sürög millió élő állat,

swoją własną głosiły chwałę!

 bogár,

 hinár,

Niezniszczalna materia wędruje, szczęśliwa,

 a kegyetlenség és a jóság;

przez kiszek twoich tunele,

 nap süt, homályló északi fény borong -

to zaś, co odrzucone - obmyte, przepływa

 tartalmaidban ott bolyong

przez gorące żródła gorliwych nerek!

 az öntudatlan örökkévalóság.

5 

Urodzajem wzbierają twoje ugory,

 Mint alvadt vérdarabok,

jasno jarzy się gwiazdozbiory,

 úgy hullnak eléd

w poruszeniu jezior, w fabryk rumorze

 ezek a szavak.

krząta się milion żywych stworzeń,

 A lét dadog,

nosorożców,

 csak a törvény a tiszta beszéd.

wodorostów,

 De szorgos szerveim, kik újjászülnek

okrucieństwo i dobroć, zbrukanie i czystość,

 napról napra, már fölkészülnek,

słońce świeci, chmurzy się zorza polarna –

 hogy elnémuljanak.

i ta, która samej siebie nie ogarnia,

De addig mind kiált -

w zawartości swej trwa zabłąkana wieczystość.

 Kit két ezer millió embernek

 sokaságából kiszemelnek,

5

 te egyetlen, te lágy

Jak skrzepy krwi

 bölcső, erős sír, eleven ágy,

padają słowa

 fogadj magadba!...

pod twoje stopy.

(Milyen magas e hajnali ég!

Zajękliwy byt ze mnie drwi –

 Seregek csillognak érceiben.

tylko praw przejrzysta jest mowa.

 Bántja szemem a nagy fényesség.

Lecz które wskrzeszają mnie co dzień, tak pracowite

 El vagyok veszve, azt hiszem.

organy me - już się sposobią ze zgrzytem

 Hallom, amint fölöttem csattog,

do zupełnej niemoty.

 ver a szivem.)

6 

Ale nim to nastąpi –

 (Mellékdal)

do ciebie wybranej

 (Visz a vonat, megyek utánad,

rozlegnie się wołanie ich zawołane:

 talán ma még meg is talállak,

o, ty jedyna, ty ze wszystkiego, ty wszystko,

 talán kihűl e lángoló arc,

żywe łoże, twardy grobie, miękka kołysko,

 talán csendesen meg is szólalsz:

przyjmij mnie w siebie!…

Csobog a langyos víz, fürödj meg!

(Z wysokości niebo zorzą broczy,

 Ime a kendő, törülközz meg!

blaskiem hufce spiżowe płoną.

 Sül a hús, enyhítse étvágyad!

Jak ta światłość rani moje oczy!

 Ahol én fekszem, az az ágyad.)

Ginę, zda się, za promienną zasłoną.

I spoza mnie, znade mnie dobiega

mego serca łomot.)

6

(Pieśń boczna)

(Niosą mnie koła, drogą się wlokę,

może dziś jeszcze do ciebie dotrę,

może mnie poznasz, może obejmiesz,

może się nawet cicho odezwiesz:

Pluszcze letnia woda, obmyj się!

Oto ręcznik w kwiaty, otrzyj się!

Na ognisku mięso, posil się!

Leżę na posłaniu, połóż się.)