1

1.

Gdy w blasku siedzę na górskim upłazie –

Her sitter jeg på det glitrende fjell.

wczesnego lata

Den unge sommers lette vind

wiew lekki jak wieczerzy ciepły dech

svever omkring meg lik den varme duft

tu do mnie wzlata.

fra et herlig aftensmåltid.

Serce do ciszy przyzwyczajam.

Jeg venner mitt hjerte til stillheten her.

Nieżmudne to staranie –

Det går så lett -

starczy, że, co minione, w głąb opadnie,

alt som er blitt borte, rykker nær,

głowa się schyli i bezwładnie

mitt hode er bøyd frem, mine hender

w dół zwiśnie ramię.

henger ned.

Jeg ser på fjellenes manke –

Patrzę na szczyty dookoła –

hvert blad gjenspeiler

światłością twego czoła

din pannes blanke lys.

jaśnieje każdy skalny płat.

På veien kommer ingen, ingen,

Na ścieżce - żywej duszy; widzę,

jeg ser vinden

jak w zuchwałości swojej i bezwstydzie

kjærtegne ditt skjørt,

suknię twą szarpie wiatr.

og under det skjøre løvet

Kiedy zaś patrzę na kruche listowie,

ser jeg ditt hår falle fremover

to włosy twe spływają ku przodowi

og dine myke bryst skjelve,

i pierś faluje, i wśród ech

og mens Szinva-bekken sakte renner forbi

potoku Synwa, co hucznie się pieni –

ser jeg atter

wytryska, widzę to znów, na kamieni

den trolske latter velle frem

białym szeregu

over dine tenners hvite stener.

(na twoich zębach) cudotwórca śmiech.

2.

Å, hvor jeg elsker deg,

2

som både får tale

O, jakżeś droga memu sercu,

universet

ty, która mowy mojej wyraz

og den underfundige ensomhet

z przewrotnej samotności, w lochach duszy

dypest i hjertet.

usadowionej, wydobywasz -

Du som tar avskjed med meg og stille løper din vei

i z uniwersum.

lik vannfall bort fra sitt eget drønn,

mens jeg blant mitt livs golde høyder, i min fjerne

Która jak od swych grzmotów siklawa - ode mnie

nærhet vrir meg her mellom himmel og jord

odżegnujesz się i mkniesz, uciszona, dalej,

og synger og roper

póki ja, znad mego życia przepaści bezdennej,

hvor kjær du er meg, du min søte fiende!

doganiam cię krzykiem, że - słyszysz? - kocham,

3.

kocham ciebie, choć tyś moja macocha,

Jeg elsker deg som barnet elsker moren,

kocham ciebie, macocho, czule 1 zuchwale!

som tause huler elsker sine dyp,

jeg elsker deg som salen elsker lyset,

3

som sjelen elsker flammen, som kroppen elsker hvilen.

Kocham ciebie -jak matkę dziecię niewinne,

Jeg elsker deg som de dødelige elsker

jak milczące stoki głuchą głębinę,

livet like til de dør.

jak drżący promień przestworza sine,

Jeg gjemmer dine smil og dine ord

jak spalanie się - dusza, jak trwanie - ciało!

og hver bevegelse, slik jord bevarer tapte ting.

Kocham ciebie -jak życia każdą godzinę

Som syren i metallet er ditt bilde

śmiertelnikom, ńim umrą, kochać przystało.

etset inn i meg

du skjønne elskede,

We mnie każdy twój uśmiech, drgnienie czy słowo

hvis vesen fyller hele meg.

zapada się jak przedmioty pod ziemię.

Øyeblikkene drar støyende forbi, –

W umysł mój jak kwas w płytę metalową

taust sitter du i mine ører.

wtrawiłem cię podskórńymi instynktami,

Stjerner tennes og stjerner forgår –

i teraz, o moja najsłodsza pani,

din glans står evig for mitt blikk.

twa istota wypełnia tam wszelkie istnienie.

Smaken av deg, som stillheten i grotten,

svever kjølig i min munn.

Chwile z chrobotem się oddalają,

På hånden din som griper om et vannglass

lecz w mych uszach twoje wciąż wibrowanie.

demrer dunkelt-diffust

Gwiazdy gasną i na powrót się zapalają,

ditt fine årenett.

lecz w mych oczach trwasz piękna jak malowanie.

4.

Twój smak, jak cisza pod jaskiń sklepieniem,

Å, hvilken substans er jeg vel skapt av

wystygły wędruje mym podniebieniem,

at ditt blotte blikk kan forme meg?

twa dłoń przezroczysta na szklance drży,

Hva for en sjel og hvilket lys

na niej delikatna siateczka żył -

og hva slags skapning er jeg

jawą jesteś czy przywidzeniem?

som får vandre i intethetens tåke

i din fruktbare kropps bølgende egner?

4

Og lik ordet i et åpent sinn

A ja? Gruda, magma, surowiec,

stiger jeg ned i dets mysterier!

który wzrok twój kształtuje, kruszy i scala?

Dine blodsirkler dirrer uavbrutt

Czy też - ducha to rozświetlenie,

som rosenbusker i vinden.

zjawisko i objawienie,

De fører den evige strømmen

że nicością swą owiać mogę i obejść

for at kjærligheten skal flamme på ditt kinn

urodzajną górską krainę twojego ciała?

og ditt skjød skal bære en velsignet frukt.

Din maves følsomme grobunn

Że jak słowo w umysł na oścież rozwarty

er gjennomvevd av et utall av røtter:

wśliznąć się mogę w jego zakamarki!…

fine tråder som stadig knyttes sammen og opp

Twój krwiobieg jak róży rozkwitły krzak

for at dine saftige celler skal gro

nie ustaje w swych tajemnych obrotach

og dine lungers brusende bladverk

i przenosi z głębin odwieczny żar,

skal lovprise sin egen herlighet!

by miłości kwiat na twych wargach trzepotał

Det evige stoffet myldrer lykkelig

i błogosławiony był owoc twego żywota.

i dine tarmers tunneler

og slagget selv lever opp igjen, rikt,

Glebę zaś delikatną twych trzewi

i nyrenes ivrige, hete brønner!

na wskroś haftuje plątanina korzeni

Bølgende bakker reiser seg i deg

i wrażliwe poszycie żołądka krzepi,

og stjernebilder bever,

supłając i rozsupłując z zapałem -

innsjøer vogger, fabrikker suser,

by krążąc nie przelały się soki przez brzegi

millioner av levende dyr myldrer,

i szerokolistne płuc twoich krzewy

insekter,

swoją własną głosiły chwałę!

tare og tang,

grusomhet, godhet;

Niezniszczalna materia wędruje, szczęśliwa,

sol skinner, dystert nordlys demrer –

przez kiszek twoich tunele,

hele den ubevisste evighet er å finne

to zaś, co odrzucone - obmyte, przepływa

i dine substanser.

przez gorące żródła gorliwych nerek!

5.

Som klumper av størknet blod

Urodzajem wzbierają twoje ugory,

faller disse ord ned

jasno jarzy się gwiazdozbiory,

foran deg.

w poruszeniu jezior, w fabryk rumorze

Tilværelsen stammer,

krząta się milion żywych stworzeń,

alene loven taler et tydelig språk.

nosorożców,

Mine aktive organer som gjenføder

wodorostów,

meg dag for dag, forbereder seg alt

okrucieństwo i dobroć, zbrukanie i czystość,

på å forstumme.

słońce świeci, chmurzy się zorza polarna –

Men inntil da roper de alle:

i ta, która samej siebie nie ogarnia,

Du som er utvalgt blant

w zawartości swej trwa zabłąkana wieczystość.

to tusen millioners myriader,

du, min eneste, du, min myke vogge,

5

min sterke grav, min levende seng, -

Jak skrzepy krwi

ta meg opp i deg!

padają słowa

(Hvor veldig er denne gryningens himmel!

pod twoje stopy.

Arméer tindrer i dens malm.

Zajękliwy byt ze mnie drwi –

Den store glansen blender mitt øye.

tylko praw przejrzysta jest mowa.

Jeg synes jeg er fortapt.

Lecz które wskrzeszają mnie co dzień, tak pracowite

Jeg hører hvordan mitt hjerte banker

organy me - już się sposobią ze zgrzytem

og slår over hele meg.)

do zupełnej niemoty.

6.

(Ettersang)

Ale nim to nastąpi –

(Jeg sitter på toget, jeg følger etter deg,

do ciebie wybranej

kanskje finner jeg deg atter i dag,

rozlegnie się wołanie ich zawołane:

kanskje kjølner da mitt brennende ansikt,

o, ty jedyna, ty ze wszystkiego, ty wszystko,

kanskje kommer du helt stille til å si:

żywe łoże, twardy grobie, miękka kołysko,

Vannet er deilig og varmt, ta et bad!

przyjmij mnie w siebie!…

Her har du håndkleet, tørk deg med det!

(Z wysokości niebo zorzą broczy,

Steken er klar til å stille din sult!

blaskiem hufce spiżowe płoną.

Der, hvor jeg ligger, der har du din seng!)

Jak ta światłość rani moje oczy!

Ginę, zda się, za promienną zasłoną.

I spoza mnie, znade mnie dobiega

mego serca łomot.)

6

(Pieśń boczna)

(Niosą mnie koła, drogą się wlokę,

może dziś jeszcze do ciebie dotrę,

może mnie poznasz, może obejmiesz,

może się nawet cicho odezwiesz:

Pluszcze letnia woda, obmyj się!

Oto ręcznik w kwiaty, otrzyj się!

Na ognisku mięso, posil się!

Leżę na posłaniu, połóż się.)