Na moje urodziny

Przeszły trzydzieści dwa lata,

mam niespodziankę dla świata

cacy

cacy.

Przy stoliku przy kawie

podarunek dziś sprawię

sobie,

tobie.

Lata jak wiatr przemijają,

a pieniędzy ciągle brak.

Tak, Ojczyzno

moja, tak!

Mogłem być nauczycielem,

a nie lichym rymopisem

biednym,

młodym.

Nie zostałem, bo w Szegedzie

profesor mi nie pozwolił,

pewien

pan.

Za wiersz „Nie mam ojca"

ukarał mnie ostrzeżeniem,

znieważyłem

pono ziemię.

Ojczyzny więc bronił mężnie.

Przypominam wam, potomni,

jego imię,

jego słowa:

„Póki na tym świecie żyję,

pan magistrem nie zostanie,

mój

panie!"

Choć Antal Horger mi wytyka,

że nie wiem, co to gramatyka,

nic nie

pomoże —

Ja będę uczył cały naród,

gdy serce moje mu otworzę,

mój profesorze!