Przeszły trzydzieści dwa lata,

Trinta e dois anos em cima –

mam niespodziankę dla świata

é uma surpresa esta rima

cacy

qual graça

cacy.

sem graça:

Przy stoliku przy kawie

prenda de que só dou fé

podarunek dziś sprawię

num canto deste café

sobie,

assim

tobie.

a mim.

Lata jak wiatr przemijają,

Trinta e dois levou o vento

a pieniędzy ciągle brak.

sem por mês ir aos duzentos.

Tak, Ojczyzno

É isto,

moja, tak!

País!

Mogłem być nauczycielem,

Podia ser professor,

a nie lichym rymopisem

não de penas gastador

biednym,

brigão

młodym.

sem chão.

Nie zostałem, bo w Szegedzie

Mas ai que expulsou-me adrede

profesor mi nie pozwolił,

da Faculdade em Szeged

pewien

um tipo

pan.

esquisito.

Za wiersz „Nie mam ojca"

Plo meu «Não tenho nem pai»

ukarał mnie ostrzeżeniem,

veloz, bruto aviso cai,

znieważyłem

o sabre

pono ziemię.

que abre

Ojczyzny więc bronił mężnie.

pla pátria, contra mim. Chama

Przypominam wam, potomni,

do meu esp'rito a fúria insana

jego imię,

tal como

jego słowa:

seu nome:

„Póki na tym świecie żyję,

«Você, enquanto eu for sério,

pan magistrem nie zostanie,

não dá aulas neste hemisfério» –

mój

estrilha

panie!"

e brilha.

Choć Antal Horger mi wytyka,

Se o senhor Horger Antal se alegra

że nie wiem, co to gramatyka,

que o poeta não saiba a regra,

nic nie

é tolo

pomoże —

consolo –

Ja będę uczył cały naród,

O meu povo inteiro eu,

gdy serce moje mu otworzę,

não ao nível do liceu,

mój profesorze!

ensino

ensino!