Pustynia miłości

Most i rozgrzana betonowa droga,

dzień już opróżnia kieszenie,

wyjmuje wszystko po kolei.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

w cieniu blizny jarzące zastygły.

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.