Most i rozgrzana betonowa droga,

Какой-то мост, шоссе; бетон горяч,

dzień już opróżnia kieszenie,

день вывернул карманы, по порядку 

wyjmuje wszystko po kolei.

выкладывает всё что есть.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Один ты в кататонии заката.

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

Пейзаж как ямы дно измят; 

w cieniu blizny jarzące zastygły.

калёные рубцы на стыках полусвета.

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

Уходит день. Сполохи леденят,

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

солнце слепит. Век не забуду: лето.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Лето, жара и молний пересверк.

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

Как пламенеющие херувимы

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

за дранкой куры в клетках, ни крылом, 

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

стоят, я знаю, недвижимы.

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

Помнишь еще? Сначала ветер был;

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

потом земля, а дальше клетка.

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

Пламя, помёт. Да изредка

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

крыл взмах-другой, тщета рефлекса.

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

И жажда. Пить прошу; колотит. 

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

Мне те глотки слышны, покуда жив, 

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

и я терплю, беспомощнее камня,

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

и загашаю миражи.

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

Жестянка опрокинута в солому – 

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.

надежда. Годы дней. Не быть иному.