Most i rozgrzana betonowa droga,

Jedan most, betonska cesta,

dzień już opróżnia kieszenie,

dan ispražnjava džepove,

wyjmuje wszystko po kolei.

redom sve izlaže.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Sam si kad pada praskozorje.

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

Krajolik je kao dno izgužvane rake;

w cieniu blizny jarzące zastygły.

u zaslepljujućem mraku usijane svalje.

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

Polako se smrkava. Ledi blistanje,

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

sunce zaslepljuje. Neću zaboraviti, leto je.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Leto je i sevajuća vrućina.

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

Stoje i znam, krila su im nepomična,

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

pernata živina, kao plamteći herubi

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

u dašćanim, iverje punim kavezima.

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

Sećaš li se? Prvo je došao vetar,

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

zatim zemlja; zatim kavez.

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

Vatra i balega. I ponekad

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

po koji zamah krila, prazan odsev.

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

I žeđ. Tad sam  molio piće.

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

I danas čujem grozničave gutljaje

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

i bespomoćno podnosim, kao kamen,

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

i ugasim obmane.

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

Prolaze dani, godine i nada –

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.

kao u slami prevrnuta tava.