Most i rozgrzana betonowa droga,

Egy híd, egy forró betonút,

dzień już opróżnia kieszenie,

üríti zsebeit a nappal,

wyjmuje wszystko po kolei.

rendre kirakja mindenét.

Sam jesteś, wkoło zmierzchu osłupienie.

Magad vagy a kataton alkonyatban.

Krajobraz - wyrwa wyszarpana z ziemi,

Mint gyűrött gödör feneke a táj;

w cieniu blizny jarzące zastygły.

izzó hegek a káprázó homályban.

Już zmierzch. Jeszcze w blaskach sztywnieją kontury,

Alkonyodik. Dermeszt a ragyogás,

słońce oślepia jeszcze. Lato, nie zapomnę nigdy.

vakít a nap. Sosem felejtem, nyár van.

Jest lato migotliwym upałem objęte:

Nyár van és villámló meleg.

Stoją, wiem, skrzydło nawet nie drgnie,

Állnak, s tudom, szárnyuk se rebben,

obraz zastygł, drób, jak niebiańskich cherubinów stado,

a szárnyasok, mint égő kerubok

w klatkach z desek drzazg pełnych kuli się, pierzasty.

a bedeszkázott, szálkás ketrecekben.

Pamiętasz jeszcze? Najpierw wiatr się zjawił;

Emlékszel még? Először volt a szél;

po nim się objawiłá ziemia, potem klatka.

aztán a föld; aztán a ketrec.

Żar i łajno. I jakieś refleksy ostatnie, daremny

Tűz és ganaj. És néhanap

łopot skrzydeł podrywa się z rzadka.

pár szárnycsapás, pár üres reflex.

I pragnienie. Ja wtedy prosiłem o wodę.

És szomjuság. Én akkor inni kértem.

Jeszcze brzmi w uszach łapczywe łykanie,

Hallom ma is a lázas kortyokat,

i po kolei gaszę stygnące złudzenia,

és tehetetlen tűröm, mint a kő,

i trwam bezwładnie, cierpliwy jak kamień.

és kioltom a káprázatokat.

Mija lato i lata biegną, a nadzieje -

Esztendők múlnak, évek, s a remény -

pusty kubek, co w słomę rzucony rdzewieje.

mint szalma közt kidöntött pléhedény.