Madziarski ugor

Śród zdziczałych stron błądzę sam:

Pra-zielsk; chwasty, smug po smugu

Znam… Dzikość pól tych dobrze znam.

To madziarski ugór.

Nad próchnem świętem schylam się:

Czystą tę rolę jakiś żre gad.

Hej, pod niebo aż chwast się pnie,

A gdzie – choć jeden kwiat?

Dzikie pędy kołują w krąg…

Duszę ziemi podglądam śpiącą,

Dawno minionych kwiatów woń

Odurza mię kochająco.

Cisza jest. Zielsko, badyle

Ciągną mię w dół, uśpią, zabiorą…

I ze śmiechem wiatr sunie w ślad

Nad wielkim ugorem.