Śród zdziczałych stron błądzę sam:

Mi vadas sur sovaĝa pejzaĝo:

Pra-zielsk; chwasty, smug po smugu

Sur praa abundkreska tero.

Znam… Dzikość pól tych dobrze znam.

Mi scias ĉi tiu sovaĝan kampon,

To madziarski ugór.

Ĉi tiu estas la hungara Ugaro.

Nad próchnem świętem schylam się:

Mi klinigas al la sanktan humon:

Czystą tę rolę jakiś żre gad.

En ĉi tiu iu maĉas tero.

Hej, pod niebo aż chwast się pnie,

Hej, alta herbaĉo,

A gdzie – choć jeden kwiat?

Ĉu ĉi tie ne estas floro?

Dzikie pędy kołują w krąg…

Sovaĝaj volvokrampoj min ĉirkaŭas,

Duszę ziemi podglądam śpiącą,

Dume mi dormantan animo de tero gvatas,

Dawno minionych kwiatów woń

Odoro de maljunaj floroj

Odurza mię kochająco.

Amante Narkotas.

Cisza jest. Zielsko, badyle

Silento estas. La herbaĉo, la setario,

Ciągną mię w dół, uśpią, zabiorą…

Detaras, dormigas, kovras la herbaĉo

I ze śmiechem wiatr sunie w ślad

Kaj blovas ridegan venton

Nad wielkim ugorem.

Super la granda Ugaron.