Śród zdziczałych stron błądzę sam:

Elvadult tájon gázolok:

Pra-zielsk; chwasty, smug po smugu

Ős, buja földön dudva, muhar.

Znam… Dzikość pól tych dobrze znam.

Ezt a vad mezőt ismerem,

To madziarski ugór.

Ez a magyar Ugar.

Nad próchnem świętem schylam się:

Lehajlok a szent humuszig:

Czystą tę rolę jakiś żre gad.

E szűzi földön valami rág.

Hej, pod niebo aż chwast się pnie,

Hej, égig-nyúló gizgazok,

A gdzie – choć jeden kwiat?

Hát nincsen itt virág?

Dzikie pędy kołują w krąg…

Vad indák gyűrűznek körül,

Duszę ziemi podglądam śpiącą,

Míg a föld alvó lelkét lesem,

Dawno minionych kwiatów woń

Régmúlt virágok illata

Odurza mię kochająco.

Bódít szerelmesen.

Cisza jest. Zielsko, badyle

Csönd van. A dudva, a muhar,

Ciągną mię w dół, uśpią, zabiorą…

A gaz lehúz, altat, befed

I ze śmiechem wiatr sunie w ślad

S egy kacagó szél suhan el

Nad wielkim ugorem.

A magyar Ugar felett.