Śród zdziczałych stron błądzę sam:

Piso uma região selvática:

Pra-zielsk; chwasty, smug po smugu

na antiga terra lasciva, grama.

Znam… Dzikość pól tych dobrze znam.

Conheço este campo selvagem:

To madziarski ugór.

é a charneca húngara.

Nad próchnem świętem schylam się:

Inclino-me ao solo sagrado:

Czystą tę rolę jakiś żre gad.

algo corrói esta terra virgem.

Hej, pod niebo aż chwast się pnie,

Ei, ervas mergulhando, densas,

A gdzie – choć jeden kwiat?

no céu: não há cá flores?

Dzikie pędy kołują w krąg…

Entre raízes de selvagem

Duszę ziemi podglądam śpiącą,

vinha, espio da terra a dormente

Dawno minionych kwiatów woń

alma; o cheiro de flores passadas

Odurza mię kochająco.

sobe amorosamente.

Cisza jest. Zielsko, badyle

Silêncio. Ervas ruins, a grama,

Ciągną mię w dół, uśpią, zabiorą…

o joio, puxam, iludem, cobrem-me;

I ze śmiechem wiatr sunie w ślad

e um vento de risos desliza

Nad wielkim ugorem.

sobre a grande charneca.