Nad brzegiem Dunaju

I

Nad umocnionym kamieniami brzegiem

Siedząc wpatrzyłem się w łupiny ślad –

Losu wędrówkę, i ledwie słyszałem

Szmer na powierzchni i milczenie dna.

Jakby wprost z serca płynąc w dal przez wieki

Dunaj był mądry, nieprżejrzysty, wielki.

Z jak muskuły, gdy zajęty pracą

Człowiek piłuje, kuje, rąbie drwa,

Tak się napina, prycha i zatraca

Ruch wahadłowy kołyszących fal -

Jak matka, co mnie do snu kołysała,

Potem całego miasta brudy prała.

Deszcz zaczął prószyć, lecz jakby mu było

już wszystko jedno, co robi, więc znikł.

W ślad za tamtymi, co w grotach się kryjąc

Śledzą ulewę, w niebo patrzę dziś:

Przeszłość, tęczowa niegdyś, apatycznie

Opada w szarym deszczu na ulicę.

A Dunaj płynie ciągle. Jak niemowlę

Przy piersi matki, która błądzi gdzieś

Myślami, tak się kupiły koło mnie

Fale, wpadając w gaworzący śmiech,

To znów na czasu prądach dygotały,

Jak cmentarz, w krzyży szeregach rozchwiały.

II

Rzec można czuję, jakbym lat tysiące

Spoglądał na tc, co dostrzegam teraz.

W jednej sekundzie w całość czas się łączy,

Który wraz ze mną śledzą pokolenia.

Widzę to, czego oni nie widzieli,

Bo zabijali, kochali, orali,

A oni widzą, już w sokach materii.

Czego nie będą żywi oglądali.

Znamy się, jak się zna smutek ze szczęściem.

Przeszłość jest moja, ich - obecne wody.

Ołówkiem wodzą, gdy ja pisząc wiersze

Czuję ich rękę i rozmyślam o nich.

III

Matka - Kumanka, ojciec - Sekler, w żyłach

Krew miał rumuńską, może nawet czystą.

Matka mnie słodkim mlekiem wykarmiła,

A ojciec - prawdą, którą mierzył wszystka.

Rodzice żyją w każdym moim ruchu.

Gdy o nich myślę, robi mi się smutno –

Lecz to mijanie. Z tegośmy. Gdy w duchów

Świat popłyniemy, one znów przemówią.

Przemówią, bo ja jestem nimi. Razem

Związani zaraz czujemy się pewniej.

Jeden wśród wielu, w ich wtopiony twarze

Jak w prapoczątkach byłem, jestem, będę.

Praprzodkiem jestem pomnożonym w wielu,

Który rodziców kształty na się przyjął,

A oni znowu na dwoje się dzielą

I w taki sposób nieustannie żyję.

Świat cały we mnie. Ta było, co widać:

Mnóstwo pokoleń walących o siebie.

Z przodkami ruszam ojczyznę zdobywać,

Pobitych dziadów udręką się dręczę.

Arpad i Zalan, Werbőczi i Dózsa,

Turcy, Tatarzy, Rumuni się kłębią

W sercu, które już przeszłości bezdroża

Z przyszłością w jedno łączy - nowych Węgrów.

Pragnę pracąwać. Już wystarczająca

Walka za swoje uznać, co minęło.

Fale Dunaju: wczoraj, dziś toczące

Płyną objęte ramionami miękko.

Tym wojnom, które toczyli przodkowie,

Wspomnienie nada pokoju granice.

Przyszliśmy, żeby godzić, co skłócone –

Niemała praca to na nasze życie.