I

1

Nad umocnionym kamieniami brzegiem

Stavo seduto sotto lo scalo sulla prima pietra

Siedząc wpatrzyłem się w łupiny ślad –

guardavo come naviga via la scorza d'anguria.

Losu wędrówkę, i ledwie słyszałem

Assorto nel mio destino avvertivo appena

Szmer na powierzchni i milczenie dna.

come ciarla la superficie e tace il profondo.

Jakby wprost z serca płynąc w dal przez wieki

Come se il Danubio fluisse dal mio cuore;

Dunaj był mądry, nieprżejrzysty, wielki.

era torbido, saggio, grande.

Ogni onda e ogni moto era un sussulto

Z jak muskuły, gdy zajęty pracą

un tendere e afflosciarsi come i muscoli

Człowiek piłuje, kuje, rąbie drwa,

quando l'uomo lavora lima batte

Tak się napina, prycha i zatraca

fa mattoni di tufo, vanga.

Ruch wahadłowy kołyszących fal -

Mi cullava anche, con delle favole come mia madre,

Jak matka, co mnie do snu kołysała,

lavava tutti i panni sporchi della città.

Potem całego miasta brudy prała.

Cominciava a gocciolare

ma come fosse la stessa cosa, la pioggia smetteva.

Deszcz zaczął prószyć, lecz jakby mu było

E tuttavia come chi osserva la pioggia battente

już wszystko jedno, co robi, więc znikł.

da un anfratto - guardavo il circostante:

W ślad za tamtymi, co w grotach się kryjąc

un venir giù monotono da parere eterno,

Śledzą ulewę, w niebo patrzę dziś:

incolore, ciò che si colorava, qua e là, era passato.

Przeszłość, tęczowa niegdyś, apatycznie

Il Danubio era un continuo scorrere. E come un bimbo

Opada w szarym deszczu na ulicę.

nel fertile grembo incurante di una madre,

la schiuma giocava buona buona,

A Dunaj płynie ciągle. Jak niemowlę

ridacchiandomi in faccia.

Przy piersi matki, która błądzi gdzieś

E sulla corrente del tempo vacillava

Myślami, tak się kupiły koło mnie

come lapidi tombali in cimiteri cadenti.

Fale, wpadając w gaworzący śmiech,

2

To znów na czasu prądach dygotały,

Io mi son un che guarda da millant'anni

Jak cmentarz, w krzyży szeregach rozchwiały.

ciò che all'istante vede.

Un attimo, e lì è la totalità del tempo

II

che centomila avi guardano unitamente a me.

Rzec można czuję, jakbym lat tysiące

Vedo ciò che no  hanno veduto perché zappavano

Spoglądał na tc, co dostrzegam teraz.

uccidevano abbracciavano, facevano il dovuto.

W jednej sekundzie w całość czas się łączy,

E immersi nella materia loro vedono

Który wraz ze mną śledzą pokolenia.

(devo confessarlo) ciò che io non vedo.

Sapevano l'un dell'altro cose come gioia e tristezza;

Widzę to, czego oni nie widzieli,

a me il passato, a loro il presente.

Bo zabijali, kochali, orali,

Scriviamo versi - loro che tengono la mia matita

A oni widzą, już w sokach materii.

e io li sento, me ne ricordo.

Czego nie będą żywi oglądali.

3

Mia madre era di kun, mio padre per metà transilvano

Znamy się, jak się zna smutek ze szczęściem.

e per metà, se non del tutto, rumeno.

Przeszłość jest moja, ich - obecne wody.

Dalla bocca di mia madre era dolce il cibo

Ołówkiem wodzą, gdy ja pisząc wiersze

dalla bocca di mio padre era bello il vero.

Czuję ich rękę i rozmyślam o nich.

Se mi muovo, sono loro che si abbracciano,

il che talvolta mi rattrista -

III

è la vita che trascorre, e di questo io sono fatto. "Vedrai

Matka - Kumanka, ojciec - Sekler, w żyłach

quando non ci saremo più!... - così mi parlano.

Krew miał rumuńską, może nawet czystą.

Mi si rivolgono perché io sono già loro;

Matka mnie słodkim mlekiem wykarmiła,

nel mio essere debole è così che sono forte,

A ojciec - prawdą, którą mierzył wszystka.

chi ricorda, sa di essere più dei molti

Rodzice żyją w każdym moim ruchu.

perché fino alle cellule sono ogni avo -

Gdy o nich myślę, robi mi się smutno –

sono l'Avo, che dal preesistente si moltiplica,

Lecz to mijanie. Z tegośmy. Gdy w duchów

felicemente mi fondo con mio padre e mia madre

Świat popłyniemy, one znów przemówią.

e a loro volta loro due si scindono

così io mi moltiplico in un uno appassionato!

Przemówią, bo ja jestem nimi. Razem

Sono il mondo - tutto, che era e ciò che è:

Związani zaraz czujemy się pewniej.

le tante generazioni che vicendevoli si assalgono.

Jeden wśród wielu, w ich wtopiony twarze

I conquistatori mi vincono da morti

Jak w prapoczątkach byłem, jestem, będę.

e la sofferenza dei vinti mi tormenta.

Praprzodkiem jestem pomnożonym w wielu,

Arpàd e Zalàn, Werboczi e Dòzsa -

Który rodziców kształty na się przyjął,

turchi tartari slavi rumeni in uno

A oni znowu na dwoje się dzielą

nel mio cuore, che già col passato è in debito

I w taki sposób nieustannie żyję.

e con un sereno futuro - ungheresi d'oggi!

... Io voglio lavorare. E' già

Świat cały we mnie. Ta było, co widać:

pesante fatica dover confessare il passato:

Mnóstwo pokoleń walących o siebie.

al Danubio, alle tenere onde che abbracciano

Z przodkami ruszam ojczyznę zdobywać,

presente passato e futuro.

Pobitych dziadów udręką się dręczę.

La lotta che hanno combattuto i nostri avi

Arpad i Zalan, Werbőczi i Dózsa,

già il ricordo la discioglie in pace:

Turcy, Tatarzy, Rumuni się kłębią

organizzare finalmente il daffare comune

W sercu, które już przeszłości bezdroża

è lavoro nostro, e non è poco.

Z przyszłością w jedno łączy - nowych Węgrów.

Pragnę pracąwać. Już wystarczająca

Walka za swoje uznać, co minęło.

Fale Dunaju: wczoraj, dziś toczące

Płyną objęte ramionami miękko.

Tym wojnom, które toczyli przodkowie,

Wspomnienie nada pokoju granice.

Przyszliśmy, żeby godzić, co skłócone –

Niemała praca to na nasze życie.