I

1

Nad umocnionym kamieniami brzegiem

Sur une pierre au bord du fleuve assis,

Siedząc wpatrzyłem się w łupiny ślad –

je vis voguer l’écorce d’un melon.

Losu wędrówkę, i ledwie słyszałem

A peine j’entendis, plongé dans mes soucis,

Szmer na powierzchni i milczenie dna.

l’écume papoter, et se taire le fond.

Jakby wprost z serca płynąc w dal przez wieki

Tel jailli de mon cœur d’un seul élan,

Dunaj był mądry, nieprżejrzysty, wielki.

le Danube allait, trouble, sage et grand.

Z jak muskuły, gdy zajęty pracą

Tels des muscles à leur tâche attelés

Człowiek piłuje, kuje, rąbie drwa,

quand l’homme martèle, maçonne ou lime,

Tak się napina, prycha i zatraca

se retendait, avant de s’épuiser,

Ruch wahadłowy kołyszących fal -

chaque remous et chaque vague infime.

Jak matka, co mnie do snu kołysała,

Comme maman, me berçait l’eau tranquille

Potem całego miasta brudy prała.

et lavait la lessive d’une ville.

Deszcz zaczął prószyć, lecz jakby mu było

La pluie commence, quelques gouttes rares,

już wszystko jedno, co robi, więc znikł.

puis cesse par manque de conviction.

W ślad za tamtymi, co w grotach się kryjąc

Pourtant tel d’une grotte on fixe son regard

Śledzą ulewę, w niebo patrzę dziś:

sur une longue pluie, je scrutai l’horizon.

Przeszłość, tęczowa niegdyś, apatycznie

Autrefois si coloré, le passé

Opada w szarym deszczu na ulicę.

pleuvait, fané, sans plus vouloir cesser.

A Dunaj płynie ciągle. Jak niemowlę

Le Danube coulait. Et comme des enfants

Przy piersi matki, która błądzi gdzieś

dans le giron d’une mère féconde

Myślami, tak się kupiły koło mnie

à l’esprit absent, jouaient sagement

Fale, wpadając w gaworzący śmiech,

et réjouies me souriaient les ondes.

To znów na czasu prądach dygotały,

Le flot du temps les faisait vaciller,

Jak cmentarz, w krzyży szeregach rozchwiały.

immense cimetière aux stèle descellées.

II

2

Rzec można czuję, jakbym lat tysiące

Voilà cent fois mille ans que je contemple

Spoglądał na tc, co dostrzegam teraz.

ce qui soudain se révèle à mes yeux.

W jednej sekundzie w całość czas się łączy,

Un seul instant clôt du temps tout l’ensemble

Który wraz ze mną śledzą pokolenia.

qu’observent avec moi cent mille aïeux.

Widzę to, czego oni nie widzieli,

Je vois ce qu’ils n’ont pas pu voir jadis

Bo zabijali, kochali, orali,

pris par le labour, l’amour et la guerre;

A oni widzą, już w sokach materii.

mais ce que ne peut voir leur petit-fils,

Czego nie będą żywi oglądali.

ce sont eux qui le voient, n’étant plus que matière.

Znamy się, jak się zna smutek ze szczęściem.

Tels chagrin et joie, nous nous connaissons.

Przeszłość jest moja, ich - obecne wody.

Le passé me revient; leur dû, c’est le présent.

Ołówkiem wodzą, gdy ja pisząc wiersze

Nous écrivons des vers: ils tiennent mon crayon,

Czuję ich rękę i rozmyślam o nich.

moi, je me souviens d’eux, et en moi je les sens.

III

3

Matka - Kumanka, ojciec - Sekler, w żyłach

Ma mère était Coumane, et j’avais comme père

Krew miał rumuńską, może nawet czystą.

un Siculo-Roumain – ou roumain tout entier?

Matka mnie słodkim mlekiem wykarmiła,

J’aimais les douces bouchées de ma mère;

A ojciec - prawdą, którą mierzył wszystka.

de père, les bouchées de vérité.

Rodzice żyją w każdym moim ruchu.

Mes gestes vivent leurs enlacements.

Gdy o nich myślę, robi mi się smutno –

Parfois, cela me remplit de tristesse,

Lecz to mijanie. Z tegośmy. Gdy w duchów

étant moi-même issu de cet effacement.

Świat popłyniemy, one znów przemówią.

A moi – “Tu verras, sans nous… –” ils s’adressent.

Przemówią, bo ja jestem nimi. Razem

Ils s’adressent à moi, car déjà je suis eux;

Związani zaraz czujemy się pewniej.

c’est ainsi que moi, faible, je puis être

Jeden wśród wielu, w ich wtopiony twarze

non seulement fort, mais plus que nombreux:

Jak w prapoczątkach byłem, jestem, będę.

depuis la nuit des temps, tous mes ancêtres.

Praprzodkiem jestem pomnożonym w wielu,

Je suis l’Aïeul qui en des descendants se brise:

Który rodziców kształty na się przyjął,

heureux, je deviens mon père et ma mère

A oni znowu na dwoje się dzielą

qui à leur tour en moitié se divisent:

I w taki sposób nieustannie żyję.

en Un plein d’âme ainsi je prolifère.

Świat cały we mnie. Ta było, co widać:

Je suis tout l’Univers – tout ce qu’il pouvait être:

Mnóstwo pokoleń walących o siebie.

les nations ennemies, chaque tribu.

Z przodkami ruszam ojczyznę zdobywać,

Avec les vainqueurs morts, je refais leur conquête

Pobitych dziadów udręką się dręczę.

et souffre du supplice des vaincus.

Arpad i Zalan, Werbőczi i Dózsa,

Árpád, Zalán… Les guerres des ancêtres…

Turcy, Tatarzy, Rumuni się kłębią

Mongols et Turcs, Slovaques et Roumains

W sercu, które już przeszłości bezdroża

sont réunis dans ce cœur dont la dette

Z przyszłością w jedno łączy - nowych Węgrów.

est un futur serein – Hongrois contemporains!

Pragnę pracąwać. Już wystarczająca

… Je veux travailler. Il est suffisant,

Walka za swoje uznać, co minęło.

ce combat pour qu’on avoue le passé.

Fale Dunaju: wczoraj, dziś toczące

Du Danube qui est futur, passé, présent,

Płyną objęte ramionami miękko.

les doux flots ne cessent de s’embrasser.

Tym wojnom, które toczyli przodkowie,

La mémoire dissout en une paix posthume

Wspomnienie nada pokoju granice.

les luttes acharnées de nos aïeux.

Przyszliśmy, żeby godzić, co skłócone –

Régler enfin nos affaires communes,

Niemała praca to na nasze życie.

c’est notre devoir. Et ce n’est pas peu.