I
1
Nad umocnionym kamieniami brzegiem
A rakodópart alsó kövén ültem,
Siedząc wpatrzyłem się w łupiny ślad –
néztem, hogy úszik el a dinnyehéj.
Losu wędrówkę, i ledwie słyszałem
Alig hallottam, sorsomba merülten,
Szmer na powierzchni i milczenie dna.
hogy fecseg a felszín, hallgat a mély.
Jakby wprost z serca płynąc w dal przez wieki
Mintha szívemből folyt volna tova,
Dunaj był mądry, nieprżejrzysty, wielki.
zavaros, bölcs és nagy volt a Duna.
Mint az izmok, ha dolgozik az ember,
Z jak muskuły, gdy zajęty pracą
reszel, kalapál, vályogot vet, ás,
Człowiek piłuje, kuje, rąbie drwa,
úgy pattant, úgy feszült, úgy ernyedett el
Tak się napina, prycha i zatraca
minden hullám és minden mozdulás.
Ruch wahadłowy kołyszących fal -
S mint édesanyám, ringatott, mesélt
Jak matka, co mnie do snu kołysała,
s mosta a város minden szennyesét.
Potem całego miasta brudy prała.
És elkezdett az eső cseperészni,
de mintha mindegy volna, el is állt.
Deszcz zaczął prószyć, lecz jakby mu było
És mégis, mint aki barlangból nézi
już wszystko jedno, co robi, więc znikł.
a hosszú esőt - néztem a határt:
W ślad za tamtymi, co w grotach się kryjąc
egykedvű, örök eső módra hullt,
Śledzą ulewę, w niebo patrzę dziś:
színtelenül, mi tarka volt, a múlt.
Przeszłość, tęczowa niegdyś, apatycznie
A Duna csak folyt. És mint a termékeny,
Opada w szarym deszczu na ulicę.
másra gondoló anyának ölén
a kisgyermek, úgy játszadoztak szépen
A Dunaj płynie ciągle. Jak niemowlę
és nevetgéltek a habok felém.
Przy piersi matki, która błądzi gdzieś
Az idő árján úgy remegtek ők,
Myślami, tak się kupiły koło mnie
mint sírköves, dülöngő temetők.
Fale, wpadając w gaworzący śmiech,
2
To znów na czasu prądach dygotały,
Én úgy vagyok, hogy már százezer éve
Jak cmentarz, w krzyży szeregach rozchwiały.
nézem, amit meglátok hirtelen.
Egy pillanat s kész az idő egésze,
II
mit százezer ős szemlélget velem.
Rzec można czuję, jakbym lat tysiące
Látom, mit ők nem láttak, mert kapáltak,
Spoglądał na tc, co dostrzegam teraz.
öltek, öleltek, tették, ami kell.
W jednej sekundzie w całość czas się łączy,
S ők látják azt, az anyagba leszálltak,
Który wraz ze mną śledzą pokolenia.
mit én nem látok, ha vallani kell.
Tudunk egymásról, mint öröm és bánat.
Widzę to, czego oni nie widzieli,
Enyém a múlt és övék a jelen.
Bo zabijali, kochali, orali,
Verset írunk - ők fogják ceruzámat
A oni widzą, już w sokach materii.
s én érzem őket és emlékezem.
Czego nie będą żywi oglądali.
3
Anyám kun volt, az apám félig székely,
Znamy się, jak się zna smutek ze szczęściem.
félig román, vagy tán egészen az.
Przeszłość jest moja, ich - obecne wody.
Anyám szájából édes volt az étel,
Ołówkiem wodzą, gdy ja pisząc wiersze
apám szájából szép volt az igaz.
Czuję ich rękę i rozmyślam o nich.
Mikor mozdulok, ők ölelik egymást.
Elszomorodom néha emiatt -
III
ez az elmúlás. Ebből vagyok. "Meglásd,
Matka - Kumanka, ojciec - Sekler, w żyłach
ha majd nem leszünk!..." - megszólítanak.
Krew miał rumuńską, może nawet czystą.
Megszólítanak, mert ők én vagyok már;
Matka mnie słodkim mlekiem wykarmiła,
gyenge létemre így vagyok erős,
A ojciec - prawdą, którą mierzył wszystka.
ki emlékszem, hogy több vagyok a soknál,
Rodzice żyją w każdym moim ruchu.
mert az őssejtig vagyok minden ős -
Gdy o nich myślę, robi mi się smutno –
az Ős vagyok, mely sokasodni foszlik:
Lecz to mijanie. Z tegośmy. Gdy w duchów
apám- s anyámmá válok boldogon,
Świat popłyniemy, one znów przemówią.
s apám, anyám maga is ketté oszlik
s én lelkes Eggyé így szaporodom!
Przemówią, bo ja jestem nimi. Razem
A világ vagyok - minden, ami volt, van:
Związani zaraz czujemy się pewniej.
a sok nemzedék, mely egymásra tör.
Jeden wśród wielu, w ich wtopiony twarze
A honfoglalók győznek velem holtan
Jak w prapoczątkach byłem, jestem, będę.
s a meghódoltak kínja meggyötör.
Praprzodkiem jestem pomnożonym w wielu,
Árpád és Zalán, Werbőczi és Dózsa -
Który rodziców kształty na się przyjął,
török, tatár, tót, román kavarog
A oni znowu na dwoje się dzielą
e szívben, mely e múltnak már adósa
I w taki sposób nieustannie żyję.
szelíd jövővel - mai magyarok!
... Én dolgozni akarok. Elegendő
Świat cały we mnie. Ta było, co widać:
harc, hogy a múltat be kell vallani.
Mnóstwo pokoleń walących o siebie.
A Dunának, mely múlt, jelen s jövendő,
Z przodkami ruszam ojczyznę zdobywać,
egymást ölelik lágy hullámai.
Pobitych dziadów udręką się dręczę.
A harcot, amelyet őseink vívtak,
Arpad i Zalan, Werbőczi i Dózsa,
békévé oldja az emlékezés
Turcy, Tatarzy, Rumuni się kłębią
s rendezni végre közös dolgainkat,
W sercu, które już przeszłości bezdroża
ez a mi munkánk; és nem is kevés.
Z przyszłością w jedno łączy - nowych Węgrów.
Pragnę pracąwać. Już wystarczająca
Walka za swoje uznać, co minęło.
Fale Dunaju: wczoraj, dziś toczące
Płyną objęte ramionami miękko.
Tym wojnom, które toczyli przodkowie,
Wspomnienie nada pokoju granice.
Przyszliśmy, żeby godzić, co skłócone –
Niemała praca to na nasze życie.