Na údolí v rozkvitku záhradné kvieťa.

Rozkwita w dolinie na grządkach jeszcze kwiat

i pred okny ešte sa zelená brest;

I zieleń topoli widać pod oknem,

lež vidíš-li posla hen zimného sveta?

A wszakże tam, spójrz tyłko, tam już - zimny świat,

Hôr na štíty sneh sa už sponáhľal sniest

Już śnieg pokrył wierzchołki gór samotne.

Dnu v srdci mi mladistvom žiar leta žhavie,

Choć młode - serce me, a w nim letni drga znój,

aj skvitá v ňom jar ešte veškerých krás;

Choć w nim zakwita wciąż cały wiosny czar,

však, ajhľa, už sivejú vlasy mi tmavé,

Siwy włos się wmięszał w czarny włos mój –

mi hlavu už ožihol zlej zimy mráz.

Szron zimy tknął głowy już, młodość starł.

Kvet opŕchne, uniká život ni tôňa...

Bo więdnie kwiat nam; a życie precz ucieka...

Poď, ženuška, na klin môj hopkaj si, hop!

Siądż, proszę, małżonko, na mych kolanach!

Čo hlávku včul schýlilas’ do môjho lona,

Czy ty, co mi na pierś dziś składasz głowę swą lekko,

či zajtra, ach, nesklesneš na môj už hrob?

Jutro na grób mój nie padniesz złamana?

Och, reč: jestli umriem prv, s nárkom či telo

O, mów, czy - jeśli pierwszy umrę - na mój trup

mi pokrovom zastrieš? a zdolá-li zmiasť

Sama śmiertelny w łzach zarzucisz całun?

raz láska ťa iného mládenca, smelo

A kiedyś – rozkocha cię młodzik i z nim ślub

že opustíš preň môjho priezviska vlasť?

Czyż nie zmieni miana, które ja ci dałem?

Ak vdovský raz odhodíš závoj, jak prápor

Kiedy zrzucisz wdowi żałobni twój welon,

by čierny ho poves mi v náhrobný kríž:

Przewieś go flagą czarną przez nagrobek.

ja vyjdem poň, mohyly odomknúc zápor,

Z podziemi mogilnych zaświatów wyjdę poń

tak v polnoc, a so sebou vezmem ho v skrýš,

O północy i wezmę go ze sobą

ním utrieť si slzy, tak bez zvláštnej biedy

By łzy nim ocierać – a z tej winy cieką,

žes’ zabudla druha, i bolestný šrám

Która wiernego mnie pozbędziesz tak lekko!-

si obviazať srdca, čo ešte i vtedy

I by ranom ułżyć serca, które choć z daleka,

ťa miluje, miluje večne i tam!

Wciąż kocha cię i tam po wieki wieków.