Njene zlatne kose više se ne sećam,

Eu já não sei como era loira ela,

Ali znam da su njive u zlatnom sjaju

mas sei que os campos, esses, loiros são

Kad žutim klasovima leto dozreva

no pleno Verão, numa espiga amarela;

I u tom žutilu opet znam za nju.

e assim a vejo, loira como o pão.

Azura njenog oka više se ne sećam,

Já não sei do azul dos olhos dela,

Ali jesenje nebo kad se otvori,

mas abrem-se, porém, no Outono, os céus,

U septembarskom klonulom pozdravu

e de novo a cor dos olhos se revela

Sjaj njenog oka katkad me pogodi.

quando Setembro finda e diz adeus.

Ni njenog svilenog glasa više se ne sećam,

E já não sei também da voz de seda e bela;

Ali u proleće kad livada uzdiše,

mas vem a Primavera sussurrante

Osećam, iz dalekog, nebeskog proleća

e a quente voz de Ana fala, apela

Do mene Anin nežan glas dopire.

de outra Primavera tão distante.