Eu já não sei como era loira ela,

Njene zlatne kose više se ne sećam,

mas sei que os campos, esses, loiros são

Ali znam da su njive u zlatnom sjaju

no pleno Verão, numa espiga amarela;

Kad žutim klasovima leto dozreva

e assim a vejo, loira como o pão.

I u tom žutilu opet znam za nju.

Já não sei do azul dos olhos dela,

Azura njenog oka više se ne sećam,

mas abrem-se, porém, no Outono, os céus,

Ali jesenje nebo kad se otvori,

e de novo a cor dos olhos se revela

U septembarskom klonulom pozdravu

quando Setembro finda e diz adeus.

Sjaj njenog oka katkad me pogodi.

E já não sei também da voz de seda e bela;

Ni njenog svilenog glasa više se ne sećam,

mas vem a Primavera sussurrante

Ali u proleće kad livada uzdiše,

e a quente voz de Ana fala, apela

Osećam, iz dalekog, nebeskog proleća

de outra Primavera tão distante.

Do mene Anin nežan glas dopire.