Gleich dem Montblanc, an dessen Firn
(
Nicht Sturm noch Sonne rütteln kann,
Dla Giny
Ist still mein Herz, kühl meine Stirn,
)
Nicht Lieb noch Haß ficht mich mehr an.
Moje serce, bryła lodu na szczycie Montblanc,
Ob tausend Sterne sich bemühn,
Mich aufzutaun mit ihrer Glut,
Nie stopi go słońce, nie poruszy wiatr.
Wetteifernd glitzern, feurig glühn,
Es rührt mich nicht, kalt bleibt mein Blut.
Moje serce ciche usnęło w popiołach,
Doch manchmal nachts, wenn ich allein,
Żaden ogień go zbudzić nie zdoła.
Taucht vor mir auf der Feenteich
Der Jugend - und im Sternenschein
Wokół mnie chmura gwiazd
Dein schönes Bildnis, schwanengleich.
Dla mnie świecą, do, mnie lecą,
Dann, wie nach langem Wintertod,
Erwacht mein Herz und brennt vor Weh
Ciskają groty promienne
So, wie im kalten Morgenrot
Erglüht des Bergfirns ewger Schnee.
W serce moje zimne i senne.
Lecz gdy opada na mnie noc,
W marzeniu widzę Twe białe ciało
Łabędzia w zaczarowanym lustrze
Zamglonej odległej młodości.
I jeszcze raz do serca mego
Podpływą biały senny ptak
I w sercu moim krwawi śnieg,
To słońce wschodzi na Montblanc.