(No álbum de Gina)

(

Dla Giny

Qual gelo nos picos do Monte Branco,

)

que não dana nem sol, nem sequer vento,

não arde meu coração, em descanso;

Moje serce, bryła lodu na szczycie Montblanc,

não vivo da paixão novo tormento.

Nie stopi go słońce, nie poruszy wiatr.

Miríades de estrelas ao redor

de mim brilham, à porfia, coquetes,

Moje serce ciche usnęło w popiołach,

sobre mim lançam raios; mas nem por

isso de novo quem eu sou derrete.

Żaden ogień go zbudzić nie zdoła.

Às vezes, na silente madrugada,

Wokół mnie chmura gwiazd

acordando, sozinho, se define,

no lago fantástico da passada

Dla mnie świecą, do, mnie lecą,

juventude, tua imagem de cisne.

Ciskają groty promienne

E, então, meu coração doura já,

como, nas longas noites de Inverno,

W serce moje zimne i senne.

quando sol nascente rompe acolá,

no Monte Branco essa neve eterna.

Lecz gdy opada na mnie noc,

W marzeniu widzę Twe białe ciało

Łabędzia w zaczarowanym lustrze

Zamglonej odległej młodości.

I jeszcze raz do serca mego

Podpływą biały senny ptak

I w sercu moim krwawi śnieg,

To słońce wschodzi na Montblanc.