(

(No álbum de Gina)

Dla Giny

)

Qual gelo nos picos do Monte Branco,

que não dana nem sol, nem sequer vento,

Moje serce, bryła lodu na szczycie Montblanc,

não arde meu coração, em descanso;

não vivo da paixão novo tormento.

Nie stopi go słońce, nie poruszy wiatr.

Miríades de estrelas ao redor

Moje serce ciche usnęło w popiołach,

de mim brilham, à porfia, coquetes,

sobre mim lançam raios; mas nem por

Żaden ogień go zbudzić nie zdoła.

isso de novo quem eu sou derrete.

Wokół mnie chmura gwiazd

Às vezes, na silente madrugada,

acordando, sozinho, se define,

Dla mnie świecą, do, mnie lecą,

no lago fantástico da passada

juventude, tua imagem de cisne.

Ciskają groty promienne

E, então, meu coração doura já,

W serce moje zimne i senne.

como, nas longas noites de Inverno,

quando sol nascente rompe acolá,

Lecz gdy opada na mnie noc,

no Monte Branco essa neve eterna.

W marzeniu widzę Twe białe ciało

Łabędzia w zaczarowanym lustrze

Zamglonej odległej młodości.

I jeszcze raz do serca mego

Podpływą biały senny ptak

I w sercu moim krwawi śnieg,

To słońce wschodzi na Montblanc.