(

( per l’album dei ricordi di Gina)

Dla Giny

)

Come il ghiaccio, in cima al Montblanc,

A cui non noce né sole, né vento,

Moje serce, bryła lodu na szczycie Montblanc,

Non arde più, quieto il mio cuore;

Non lo tormenta nessuna passione.

Nie stopi go słońce, nie poruszy wiatr.

Intorno a me una miriade di stelle,

Moje serce ciche usnęło w popiołach,

Brillando, civettando fanno a gara.

Con i raggi mi ricoprono la testa;

Żaden ogień go zbudzić nie zdoła.

Ma tutto ciò, il mio cuor’ non tocca.

Wokół mnie chmura gwiazd

Ma a volte, nel silenzio della notte,

Ad occhi aperti, solo e trasognato,

Dla mnie świecą, do, mnie lecą,

Sul lago fatato della giovinezza,

Mi appare la tua visione da cigno.

Ciskają groty promienne

Allora il mio cuore si riaccende,

W serce moje zimne i senne.

Come la neve eterna di Montblanc

Nella lunga notte invernale, mentre

Lecz gdy opada na mnie noc,

Da lontano appare il sole che nasce…

W marzeniu widzę Twe białe ciało

Łabędzia w zaczarowanym lustrze

Zamglonej odległej młodości.

I jeszcze raz do serca mego

Podpływą biały senny ptak

I w sercu moim krwawi śnieg,

To słońce wschodzi na Montblanc.