(

Ko na vrhu Montblanca led

Dla Giny

)

Kom ne ude sjaj, vjetra vlast,

Moje serce, bryła lodu na szczycie Montblanc,

Srce ne gori ni mimored

Nie stopi go słońce, nie poruszy wiatr.

I ne muči ga nova strast.

Moje serce ciche usnęło w popiołach,

Oko mene zvijezda roj

Żaden ogień go zbudzić nie zdoła.

Natječe se, blistavo sja;

Wokół mnie chmura gwiazd

Zrake na lik prosipa moj,

Dla mnie świecą, do, mnie lecą,

Stoga se još ne topim ja.

Ciskają groty promienne

Al ponekad u tihu noć

W serce moje zimne i senne.

Kada sanjarim posve sam,

Lecz gdy opada na mnie noc,

Jezero mladosti zna doć,

W marzeniu widzę Twe białe ciało

Labuda lika tvig gledam.

Łabędzia w zaczarowanym lustrze

I tada mi srca bukne plam

Zamglonej odległej młodości.

Ko u dugu noć zimsku snijeg

I jeszcze raz do serca mego

Montblanca kad se topi sam

Podpływą biały senny ptak

Pred suncem klizući niz brijeg.

I w sercu moim krwawi śnieg,

To słońce wschodzi na Montblanc.