Dziki kwiat

Czego szczekacie, podłe psy?

O co ten wściekły wrzask i wycie?

Taki wam w gardziel cisnę gnat,

Że się nim, łotry, udławicie!

Gdy kto mimozy skubać rad,

W cieplarni znajdzie je. Ostrzegam:

Ja jestem dziki, bujny kwiat

Żywiołu nieokiełznanego!

Rytmów poezji, wiersza praw

Nie wbiła we mnie rózga szkolna.

Przepisów - od najmłodszych lat

Nie uznawała dusza wolna.

Pędziłem w świat pod szumny wiatr,

Gwiżdżąc i kpiąc z belferskich reguł.

Ja jestem dziki, bujny kwiat

Żywiołu nieokiełznanego!

Nie dla was kwitnę, durnie, kpy,

Wymoczki skisłe z niestrawności.

Aromat mój przyprawia was

O zawrót głowy i o mdłości,

Lecz zdrowszy, prosty lud, mój brat,

Ten cieszy się z rozkwitu mego!

Ja jestem dziki, bujny kwiat

Żywiołu nieokiełznanego!

Dajcięż mi święty pokój raz,

Na nic te wrzaski opętane.

Daremny trud, zapewniam was,

Już lepiej rzucać groch o ścianę.

A kto by dalej szukał zwad,

Niech... w garść mnie chwyci! Lecz ostrzegam:

Kolczasty jestem, dziki kwiat

Żywiołu nieokiełznanego!