Nytt år

1918

På mine nerver rasar ein musikk,

apokalyptisk, verden er ei babelsk

barnseng, skjelv og knirkar

i ei blodig væske — å, kven er det

som må pinast slik i vear?

Eg og du, for vi er alle eitt

i slik ein smerteleg apokalypse,

vi vrid oss i ei blodig seng,

vi rykkjer og vi piler att og fram

lik rotter under kjempestøvlar,

vel i lufta blenkjer ljåar, blodige,

ein stank av lik og pest

slår mot oss, frå skjeletta

kling ein underleg musikk,

eit paradis av stormar spreier seg.

Kva seier jord og himmel? Kvifor, himmel,

kastar du oss frå deg

i ei nyttårsnatt? Og jorda teier,

snurrar iskaldt rundt i vintermørket.

Eingong vil ho vakne -

kva vil jorda seie da,

i all sin fulle prakt av vår,

kva seier ho med sine brende skogar,

sine unge krefter, og med millionar vakre

ville blomar som skyt fram på aude marker —

Du, ein dårleg spelar, blodig og forkomen,

menneske, som vaknar i ei eng når dette ville spel

er tapt, — sei, korleis vil du

sjå ein liten markblom inn i auga?