De zonde

Ik ben een zondaar, naar ik meen,

maar maak ’t intussen goed.

In deze toestand stoort alleen

dat men vrij zonde doet.

Een zondaar ben ik buiten kijf,

want wat ik ook belijd

’t is zeker dat ik kwaad bedrijf,

en zonder rouw of spijt.

De zonde lokt mij als het goud

de vrek en gierigaard.

’k Verliet de vrouw die van mij houdt,

mijn moeder, onbezwaard.

Mijn vader heb ik ook vermoord;

met het mes van mijn verstand

stak ik hem dood zonder een woord.

Hij bood geen tegenstand.

Ik maakte hem af, verheel het niet,

en wat ik zeg is waar.

Zo stort elk mens eens door verdriet

of wonden in elkaar.

’k Kijk om me heen bij dit verhaal,

let op wie er dan beeft

en plotseling de kring verlaat

of hij een afspraak heeft.

…/…

Maar word ik soms iemand gewaar

die mij knipoog geeft,

dan weet ik: ook een moordenaar

die niet als vreemdling leeft.

En waar is God? als hij bestaat

laat hij ons maar begaan.

Van schuld zal ik, getroost op straat.

spelend mij zelf ontstlaan.