De gast

Hij slaapt op mijn kussen, is niet weg te jagen,

als een kat schurkt hij langs mijn benen

elke nacht. Hij is een lichaam al, aanraakbaar.

Ik omhels hem, en doe dit zo wanhopig

als een minnaar die niet meer begeert,

en juist door dit ontbreken, door de eenzaamheid

gedwongen is zich aan een ander vast te klampen.

Waar ben ik banger voor? Dat hij verdwijnt

of dat hij altijd maar aanwezig is?

Voor ik hem kende, snelde ik door bossen

en weiden, suizend als de wind,

ik vluchtte als Persephone, vermomd.