Wanneer de avond als een zachte deken

Keď večer, tá hebko haliaca

van donker glad fluweel, die wordt gespreid

čierna, zamatová prikrývka,

door een reusachtige voedster,

ktorú obrovská dojka prestrie,

de aarde weer langzaam bedekt,

obávanú zem pomaly zakryje

zo behoedzaam dat geen grashalm

opatrne tak, že každé steblo trávy

buigt onder dat donzen dek,

pod jej rúškom vzpriamene stojí

geen kroonblad kreukelt

a lupene kvetov vrásky nedostanú

en het sierlijke vleugelpaar van de vlinder

a na dvojitom krídle pestrého motýľa

het regenboogkleurig email niet verliest

dúhovitú gliedu nestrácajú

en uitrust in de schaduw van

a v tôni tohto závoja, ľahkého, hladkého,

dit luchtig glad fluweel waarvan

zamatového rúška tak odpočívajú,

zelfs vlinders het gewicht niet voelen,

že to rúško za ťarchu ani nepociťujú:

dan kunt ge gaan waarheen ge wilt,

vtedy kdekoľvek po svete túlaj sa,

thuisblijven in uw bruine trieste kamer,

bo doma v hnedej, smutnej izbe posaď sa,

of in een koffiehuis met strakke ogen volgen

bo v kaviarni zízavo striehni,

hoe de ene gaslamp na de andere gaslamp

ako v rade zažnú plyn svetla dní;

geelglanzend wordt aangestoken

bo ustato, so psom, na úbočí

of, moegelopen door de heuvels, met uw hond

cez lístie obzeraj si Mesiac lenivý;

door het lover kijken naar de luie maan

bo na ceste, ktorú prach zahalil,

of op een stofbedekte landweg rijden

ospalo hnať sa môže tvoj kočiš prispatý;

achter de koetsier die knikkebolt en slaapt

bo na knísavej dlažbe korábu

of deinen op het voordek van een schip

maj závraty, bo na pohovke vlaku;

dat zeeziek maakt of in de kussens van een trein

bo blúdiac po cudzom meste

of dwalen door een onbekende stad,

zastav sa na rohu lenivo udivene

een hoek om slenteren en vol bewondering

nad dlhým vláknom ulíc vzdialených,

kijken naar het ver verschiet van straten

nad dvojitou traťou plameňov uličných;

met hun dubbele rij van lichten

alebo zrovna vo vodnom meste, v Rive

of aan de kade in de havenbuurt waar het water

kde matné opálové zrkadlo plameň drobí,

in een spiegelbeeld met mat opaal het licht versplintert

do ďalekej minulosti dumaj túžbou po návrate,

mijmerend denken aan een ver verleden,

ktorej pamiatka ta sladko mučí,

zachte droefgeestige herinnering

do éry minulej, ktorá ako kúzelná

aan een voorbije jeugd die als een toverlamp

obličaj lámp už žije, ale aj pominula,

een beeld weerkaatst en toch weer niet weerkaatst,

ktorej spomienka, večne vrelá

herinneringen die nooit koel zijn en

i ťarchavá, ba aj pokladom sa stala:

die een last zijn en toch rijkdom zijn:

ťarchavú hlavu tam od pamäti

uw hoofd, zwaar van herinneringen, kunt ge daar

rmútiť môžeš mramorovej zemi:

op het marmer of de aarde laten rusten,

a keď v rozkoši, v samej kráse šliapeš

maar wandelend tussen schoonheid en lust

zbabelo predsa len na to myslieť budeš:

voelt ge steeds die lafhartige gedachte:

čomu slúži tá toľká krása?

waartoe al die schoonheid?

predsa na to myslieť budeš osirelý:

steeds blijft ge, verlaten, denken:

čomu ten večer, koberec okrídlený?

waartoe dit fluwelige water en dit bonte marmer,

čomu ten mramor strakatý, tá voda hodvábna?

waarom de avond, deze gevleugelde deken

prečo lístie a prečo pahorky

waarom de heuvels en waarom het lover

a more, do ktorého rozsievač nič nezasadí?

en de zee, waarin geen zaaier zaait,

čomu ten jarok, čomu tie odlivy

waarom de sloot, waarom eb en vloed

a oblaky, tie chmúrne Danaida-devy

en de wolken, trieste Danaïden

a deň, tento sizyfoský kameň žeravý?

en de zon, die brandende Sysifussteen?

prečo časy minulé, prečo spomienky?

waarom de herinnering en het verleden,

prečo lampy a prečo luny?

waarom de lampen en de manen,

prečo čas nikdy nekončiaci?

waarom de oneindige tijd?

alebo za príklad steblo trávy zober si:

of neem als voorbeeld de kleine grashalm:

tráva prečo rastie, keď raz zoschne si?

waarom groeit gras als het toch verdort,

prečo zoschne, keď sa znova obrodí?

waarom verdort het als het toch weer groeit?