Keď večer, tá hebko haliaca

Wanneer de avond als een zachte deken

čierna, zamatová prikrývka,

van donker glad fluweel, die wordt gespreid

ktorú obrovská dojka prestrie,

door een reusachtige voedster,

obávanú zem pomaly zakryje

de aarde weer langzaam bedekt,

opatrne tak, že každé steblo trávy

zo behoedzaam dat geen grashalm

pod jej rúškom vzpriamene stojí

buigt onder dat donzen dek,

a lupene kvetov vrásky nedostanú

geen kroonblad kreukelt

a na dvojitom krídle pestrého motýľa

en het sierlijke vleugelpaar van de vlinder

dúhovitú gliedu nestrácajú

het regenboogkleurig email niet verliest

a v tôni tohto závoja, ľahkého, hladkého,

en uitrust in de schaduw van

zamatového rúška tak odpočívajú,

dit luchtig glad fluweel waarvan

že to rúško za ťarchu ani nepociťujú:

zelfs vlinders het gewicht niet voelen,

vtedy kdekoľvek po svete túlaj sa,

dan kunt ge gaan waarheen ge wilt,

bo doma v hnedej, smutnej izbe posaď sa,

thuisblijven in uw bruine trieste kamer,

bo v kaviarni zízavo striehni,

of in een koffiehuis met strakke ogen volgen

ako v rade zažnú plyn svetla dní;

hoe de ene gaslamp na de andere gaslamp

bo ustato, so psom, na úbočí

geelglanzend wordt aangestoken

cez lístie obzeraj si Mesiac lenivý;

of, moegelopen door de heuvels, met uw hond

bo na ceste, ktorú prach zahalil,

door het lover kijken naar de luie maan

ospalo hnať sa môže tvoj kočiš prispatý;

of op een stofbedekte landweg rijden

bo na knísavej dlažbe korábu

achter de koetsier die knikkebolt en slaapt

maj závraty, bo na pohovke vlaku;

of deinen op het voordek van een schip

bo blúdiac po cudzom meste

dat zeeziek maakt of in de kussens van een trein

zastav sa na rohu lenivo udivene

of dwalen door een onbekende stad,

nad dlhým vláknom ulíc vzdialených,

een hoek om slenteren en vol bewondering

nad dvojitou traťou plameňov uličných;

kijken naar het ver verschiet van straten

alebo zrovna vo vodnom meste, v Rive

met hun dubbele rij van lichten

kde matné opálové zrkadlo plameň drobí,

of aan de kade in de havenbuurt waar het water

do ďalekej minulosti dumaj túžbou po návrate,

in een spiegelbeeld met mat opaal het licht versplintert

ktorej pamiatka ta sladko mučí,

mijmerend denken aan een ver verleden,

do éry minulej, ktorá ako kúzelná

zachte droefgeestige herinnering

obličaj lámp už žije, ale aj pominula,

aan een voorbije jeugd die als een toverlamp

ktorej spomienka, večne vrelá

een beeld weerkaatst en toch weer niet weerkaatst,

i ťarchavá, ba aj pokladom sa stala:

herinneringen die nooit koel zijn en

ťarchavú hlavu tam od pamäti

die een last zijn en toch rijkdom zijn:

rmútiť môžeš mramorovej zemi:

uw hoofd, zwaar van herinneringen, kunt ge daar

a keď v rozkoši, v samej kráse šliapeš

op het marmer of de aarde laten rusten,

zbabelo predsa len na to myslieť budeš:

maar wandelend tussen schoonheid en lust

čomu slúži tá toľká krása?

voelt ge steeds die lafhartige gedachte:

predsa na to myslieť budeš osirelý:

waartoe al die schoonheid?

čomu ten večer, koberec okrídlený?

steeds blijft ge, verlaten, denken:

čomu ten mramor strakatý, tá voda hodvábna?

waartoe dit fluwelige water en dit bonte marmer,

prečo lístie a prečo pahorky

waarom de avond, deze gevleugelde deken

a more, do ktorého rozsievač nič nezasadí?

waarom de heuvels en waarom het lover

čomu ten jarok, čomu tie odlivy

en de zee, waarin geen zaaier zaait,

a oblaky, tie chmúrne Danaida-devy

waarom de sloot, waarom eb en vloed

a deň, tento sizyfoský kameň žeravý?

en de wolken, trieste Danaïden

prečo časy minulé, prečo spomienky?

en de zon, die brandende Sysifussteen?

prečo lampy a prečo luny?

waarom de herinnering en het verleden,

prečo čas nikdy nekončiaci?

waarom de lampen en de manen,

alebo za príklad steblo trávy zober si:

waarom de oneindige tijd?

tráva prečo rastie, keď raz zoschne si?

of neem als voorbeeld de kleine grashalm:

prečo zoschne, keď sa znova obrodí?

waarom groeit gras als het toch verdort,

waarom verdort het als het toch weer groeit?