Sa Istoka dođe u purpurnom plaštu

Do Oriente veio em manto de púrpura

U zoru rima prastarih, kobnih.

na aurora primordial das rimas.

Dođe razigran, na konju belom,

Com ébrio prazer veio, a cavalo,

Sa svojom pesmom, raspevan,

com seu instrumento, cantando,

I sede kraj mene drevni Zlobnik.

sentou-se ao lado o Diabo antigo.

Raskalašno momče kraj uha mi svira,

Pijemo, pijemo, slušam ga do zore.

Rude jovem, canta-me ao ouvido,

Crvene zore donose more,

bebemos, bebemos e eu escuto.

prolaze kraj nas pjane, raspevane,

Em longas filas albas deslizam,

I kucaju nam u prozore.

vermelhas, e à minha janela

Svetog Istoka izgubljeni mir,

elas batem, embriagadas.

To je prokletstvo našeg sna na javi,

A budućnost naša magleno.mutna

Do Santo Oriente a felicidade

Ko pjana čigra po stolu igra,

perdida, este infame presente

Dok Zlobnik drevni sa mnom se davi.

e o futuro-bruma atraente

Ja u trošnom žaketu dremljem,

dancam sobre uma mesa ébria,

No Zlobniku drevnom purpur se toči.

e luta comigo o Diabo antigo.

Raspelo. Dve sveće. Polutmina.

Ovo je igra viteška, teška,

Numa ruim jaqueta eu cabeceio,

Po stolu se toči vino naših noći.

púrpura sobre o Diabo antigo.

Od vremena vavilonskih

Crucifixo, duas velas, dor.

Zlobnik se drevni sa mnom bori,

Grande e sem fim triste torneio,

Moj predak davni s njim zametnu kavgu,

e o vinho espalha-se na mesa.

Od tada on je moj saputnik večni,

Otac moj, car moj, bog najgori.

Desde os velhos tempos babilónicos

Apolon-bekrija tužna lica

luta comigo o Diabo antigo.

Ogrće plašt svoj, konja se maša,

Esteve lá talvez um avô devasso

Al΄ traje bol, igra se igra,

e desde então é meu cumplice,

Kruži, jednako po stolu kruži,

meu pai, meu deus, imperador.

Po krvavom stolu krvava čaša.

„Vaše veličanstvo, milostivi druže,

Bêbedo Apolo de rosto irónico,

Oprosti, glava več klonu u krilo,

seu manto cai, espera o cavalo,

Mnogo je, mnogo bilo već sreće,

mas segue o baile e o torneio ruge.

Mnogo grehova, čežnji, noći,

Na mesa de sangue coberta,

Oče, mnogo je ljubavi već bilo.“

o corpo ora vai, ora vem.

Već slomljen nudim slomljenu liru,

Slomljeno srce, al΄ on se smeje, grči.

«Senhor, meu companheiro benévolo,

Život pomamno prolazi, juri

deixa-me ir, pesa-me a cabeça.

Raspevan, krvav, pijan život

Já tive coisas boas de mais,

Pod prozorom u toj svetoj krčmi.

muitos vícios, noites, desejos,

„Gospode, s drugim začni kavgu,

meu pai, já tive assaz de amor.»

Za mene radost nije radost prava,

Glavobolja su mi i zanos i slava.

Comendo, dou-lhe a lira quebrada,

Surovi su snovi zatupeli

o quebrado coração, e ele ri.

Gorde kandže lava.“

Veloz vai, vem, corre a Vida sob

„Oče, moja ke gruda mađarska gruda,

nossa canora, em sangue e ébria,

Jalova, besplodna. Šta vredi makar

santa janela de taberna.

Ti me bodrio u zanosu silnom?

Šta vredi vina i krvi žrtva?

«Senhor, luta com outro, a alegria,

Šta vredi čovek kad je Mađar?

para mim, não é alegria.

„Gospode, ja sam bedni, bludni sluga,

Fama e ebriez são enxaquecas.

Iscrpljena, lomna, luda golema.

Em torpes sonhos se gastaram

I zašto da pijem do besvesti sada?

as soberbas garras de leão.

Novca nemam, vera mi presahla,

Snaga mi nesta, spasa mi nema.“

Senhor, meu torrão é o torrão húngaro,

„Gospode, imam majku: sveta žena,

seco e estéril. Que quer teu grande

Imam Ledu: blagoslovena bila,

incitamento à embriaguez?

Imam još po koji blistavi san,

Que vale de vinho sacrifício,

I vernika dva-tri. A u dnu duše

de sangue? E o homem, se é húngaro?

Močvarno blatište: leglo zlih sila.“

„Imao bih još po neku pesmu,

Senhor, sou pobre servo errante,

U meni buja jedna strasna pesma,

um grande louco consumido,

No, eto, stojim već spreman da padnem

porquê beber até rebentar?

Pod sto, pod zanosa sto,

Não tenho dinheiro, esfumou-se

Večna ova borba ostavi me bez sna.“

a fé, perdi a força, morro.

„Gospode, oprosti slugi tužnom,

Nemam više ništa od tebe kriti,

Senhor, tenho mãe: santa mulher.

Izvestan sam samo u sigurni pad.

Tenho Leda: bendita seja.

Ne čaraj me, ne diraj, ne opipaj.

Tenho um par de clarões dos meus sonhos,

Gospode, ja više neću piti.“

um, dois adeptos. Sob a alma,

„Imam svoj čemer, svoju grozu,

um grande pântano: o horror.

Svoj bôni struk, usukan, sveo.

Poslednji put pokloniću se tebi,

Haverá mesmo, talvez, um, dois cantos,

O zemlju ću čašu tresnuti svoju,

uma ou duas canções lascivas,

Gospode, ja ću se predati ceo.“

grandes e novas, mas quero cair,

I već vidim: On u sedlo skače,

eis, sob a mesa, na ebriez

Dodirne mi rame, smeje se kroz etar,

deste torneio primitivo.

I već ga nose, sve dalje i dalje,

Paganske pesme i vedre zore,

Senhor, deixa ir teu servo triste,

I taj silni, vreli, mađijski vetar.

nada existe, só a Certeza,

S Istoka leti na Zapad, sve dalje,

a primitiva Certeza, a ruína

K novim paganskim igarama bola.

certa, não me encantes, embriagues,

A ja se raspelom, sa slomljenom čašom,

batas. Senhor, não bebo mais.

Ohlađena tela, skamenjena oka,

Ležim ukočen ispod stola.

Sinto náuseas, grande repugnância,

o corpo cansado e doente.

Pla última vez á tua frente

me inclino e o copo deito ao chão.

Senhor, eu a ti me submeto.»

E vejo como salta a cavalo,

me bate no ombro, ri muito,

e cantos pagãos, albas alegres,

ventos ardentes embruxados,

transportam-no para a distancia.

Voa de Oriente para Ocidente,

pra novos torneios pagãos

corre, e eu, de crucifixo, copo

partido, corpo frio, alegre

e hirto caio sob a mesa.