Quando a noite, esta manta branda,
Wieczorem, gdy rozpostrze się nad nami
negra, lisa manta de veludo
czarka opona, gęsta jak aksamit,
que estende uma gigantesca ama,
którą pomału cały świat osłania
lentamente cobre a terra resguardada, e tão
jakaś ostrożna i ogromna niania
cuidadosamente, que cada fio de erva fique,
tak delikatnie, że swych głów nie zegną
direito, sob doce véu
trawy, nie klęknie ziółko ani jedno,
e não curve a pétala das flores
nie pomną swoich sukienek powoje,
e as duplas asas subtis das bordadas borboletas
ani jednego pyłku nie uroni
não percam o esmalte de arco-íris
motyl, złożywszy skrzydeł dwakroć dwoje
e assim descansem na sombra velada,
w cieniu, co sen ich niezmącony chroni,
leve, liso, aveludado véu,
w cieniu opony, co miękka i gładka,
esse véu de que nem sentem o peso: então, por onde
od puchu lżejsza, od kwietnego płatka –
andes, no vasto mundo, ou estejas em casa, sentado no
wtedy - gdziekolwiek błąkasz się po świecie,
quarto escuro e triste, ou vejas, no café, admirado,
czy śtkwisz w ponurym, burym gabinecie,
que acendem, um após outro, candeeiros de gás de luz solar;
czy śledzisz, sennie skulony w kawiarni,
ou, cansado, com tenção na falda da colina
kolejny rozbłysk gazowej latarni,
observes a preguiçosa lua entre as frondes;
czy z psem wyszedłeś, a tu z drzew
ou pela estrada, que levantou pó,
nad wzgórzem księżyca gęba przeziera leniwa,
teu cocheiro ensonado, cabeceando, te conduza;
czy jedziesz szosą powleczoną kurzem
ou tenhas vertigens no chão vacilante
i twój woźnica na koźle się kiwa,
do navio, ou no assento do comboio;
czy na pokładzie huśtanym przez fale
ou, errando através de uma cidade estrangeira,
nudzi cię, czy się telepiesz w przedziale,
pares nas esquinas para admirar, tranquilo,
czy wałęsając się po obcym mieście
o longo fio de ruas longínquas,
stajesz na rogu i tamujesz przejście,
a dupla linha de ruas em chamas; ou até em cidade
a wzrok twój gubi się, wikła w podziwie
aquática, no Riva, onde um espelho opalino, estragado,
w dalekich ulic i świateł przędziwie;
pontilha chamas, tenhas saudades do passado longínquo
czy właśnie tutaj, na Riwie, nad rzeką
regressando, cuja recordação docemente te tortura,
topiącą błyski w opalowej głębi
tempo ido que, qual imagem da
żałujesz tego, co uszło daleko
lâmpada encantada, está presente, mas não existe,
i wspomnieniami tak słodko cię gnębi,
cuja recordação nunca pode ser fria,
serią obrazów, co już tylko migną
cuja recordação é um peso, mas também um tesouro;
wysłane przez latarnię czarnoksięską,
ai, tua pesada cabeça de recordações
pamięcią uczuć, co już nie ostygną
no chão de mármore possas inclinar:
i pozostaną skarbem twym i klęską:
entre puras belezas e em prazeres andando,
wtedy, gdy brzemię wspomnień cię przytłoczy,
irás só ainda pensar,
możesz się ugiąć i wbić w ziemię oczy:
cobarde: toda esta beleza
pośród uroków wabiących przemożnie
para quê? irás ainda pensar,
skulisz się w sobie i zapytasz trwożnie:
órfão:
- Tyle tu piękna, a właściwie - po co?
para quê a água de seda, o mármore
po co? - powtarzać będziesz w osłupieniu –
multicolor? para quê a noite, alada manta?
błyski na wodzie i żyłki w kamieniu,
porquê as colinas e porquê as
i ta opona, która zwie się nocą?
frondes, e o mar, que ninguém
Po co to wzgórze, zielone na wiosnę?
semeia?
Morze nie tknięte pługiem? Po co fali
para quê os fluxos, para quê os
przypływ i odpływ, po co brzeg w oddali
refluxos, e as nuvens, essas tristes
i chmury - Danaidy bezradosne,
Danaides,
i słońce - kamień, co Syzyfa pali?
e o sol, essa pedra de Sisifo escaldante?
Czemu wspomnienia są i dawne lata?
para quê as recordações, para quê os
Blask latarń? Czemu - księżyca poświata?
passados? porquê as lâmpadas e porquê as
Dlaczego czas zostaje, choć uchodzi?
luas?
Lub spójrz na trawkę żyjącą bezwiednie:
porque é que o tempo não mata o seu
dlaczego rośnie, skoro i tak zwiędnie?
fim? Ou toma exemplo do minúsculo fio
Dlaczego więdnie, skoro się odradzi?
de erva: porque cresce a erva, se há-de
secar? porque seca, se cresce de novo?