På vegen kvit av måneskin,

Quand leurs bergers chassent là-haut

Les nuages comme un troupeau

når himmelhyrdingen med stav

– Sur la route blanche de lune

Vers nous, sans fers à leurs sabots,

driv alle skyer fram i flokk,

La mort dépêche ses chevaux.

da kjem dei, dødens gangarar,

Coursiers de crime et de silence

Montés d'ombres de cavaliers,

mot oss, mot oss, i ville trav.

D'ombres sombres et taciturnes,

Quand ils vont sur la route blanche,

Kjem utan hovslag, hugar drap,

La lune a peur et disparaît.

på ryggen ber dei bleike skrømt

D'où viennent-ils? Qui peut le dire?

Tandis que dort le monde entier,

i dette stumme skugge-ritt.

Ils relâchent leurs étriers,

Font halte; et toujours une bête

Og når dei rid ved nattetid,

Est en peine de cavalier.

har månen sjølv blitt redd og rømt.

Celui-là que le sort désigne

Blêmit, monte en selle, et dès lors

Men heile verda ligg og søv.

Sur la route blanche de lune

Auprès de lui galope encor

Og ingen veit kva veg dei kom.

La Grande Enrôleuse: la Mort.

Dei sakkar farten, stansar brått.

Ein gangar utan ryttar står

og ventar der med salen tom.

Og han som dei har stansa for,

han bleiknar der han stig til hest.

Så jagar Døden i galopp

på vegen kvit av måneskin:

Kven blir den neste nattegjest?