Holdvilágos, fehér úton,

På vegen kvit av måneskin,

Mikor az égi pásztorok

når himmelhyrdingen med stav

Kergetik felhő-nyájokat,

driv alle skyer fram i flokk,

Patkótlanul felénk, felénk

da kjem dei, dødens gangarar,

Ügetnek a halál-lovak.

mot oss, mot oss, i ville trav.

Kjem utan hovslag, hugar drap,

Nesztelen, gyilkos paripák

på ryggen ber dei bleike skrømt

S árnyék-lovagok hátukon,

i dette stumme skugge-ritt.

Bús, néma árnyék-lovagok.

Og når dei rid ved nattetid,

A Hold is fél és elbúvik,

har månen sjølv blitt redd og rømt.

Ha jönnek a fehér úton.

Men heile verda ligg og søv.

Og ingen veit kva veg dei kom.

Honnan jönnek, ki tudja azt?

Dei sakkar farten, stansar brått.

Az egész világ szendereg:

Ein gangar utan ryttar står

Kengyelt oldnak, megállanak.

og ventar der med salen tom.

Mindig van szabad paripa

Og han som dei har stansa for,

S mindig van gazdátlan nyereg.

han bleiknar der han stig til hest.

Så jagar Døden i galopp

S aki előtt megállanak,

på vegen kvit av måneskin:

Elsápad és nyeregbe száll

Kven blir den neste nattegjest?

S fehér úton nyargal vele

Holdvilágos éjjeleken

Új utasokért a Halál.