ESENCJA

Przekwitły piwonie i figa się cukruje

w nierealnym świecie. Jeszcze pachnie maciejka

i jeszcze echo niesie już zamilkły

śmiech spod miedzy. Życie

powoli się zatraca.

Mgła jesienna opada na nadzieje.

Nieodległe już dni szarugi i słoty,

chociaż we śnie życie

jeszcze nabiera kolorów czyichś oczu,

i w sercu kos wygwizduje na dwie czwarte,

i w głowie rojno jest od szpaków.

Sny, sny

zielone, niebieskie i piwne.

Sny o życiu, które było nie było…

Ale z życia i sen

powoli się wytrąca. Sen bez marzeń.

Czysty. Z życia wytrąca się jego esencja.

Z życia powoli wytrąca się kamień.