Mói udział

Otom ujrzał brzeg i winduję żagle.

Furii wichrów złych dotrzymałem pola.

Pośród Scylii paszcz, między burz tysiącem

Pot mnie oblewał.

Gdzie spokojna toń, statek zakotwiczę,

Nie odwiąże go żadna mara zwodna.

Ty, zatoko cisz, weź na swoje łono

Młodość burzliwą!

Choć folwarczek mam nie tak urodzajny,

Jak w Tarencie był czy w Larysie ślicznej,

I nie świeci skroś mrok świętego gąju

Tyburskię żródło;

Za to winnic dość oraz łan, co w darze

Złoty niesie kłos; i umiłowana

Wolność weszła w dom. Zali dobre bóstwa

Prosić o więcej?

Niech mnie, dokąd chce, rzuca los niestały,

Byle nadmiar trosk nie popsował chęci,

Wszędzie mogę iść i z pogodą ducha

W niebo spoglądać,

Ty mi jeno dłoń daj, Kameno miła!

Twa obecność śle mi błogosławieństwo.

I najdzikszy kąt kwieciem przyozdobi

Cicha twa lutnia.

Choćbym deptać miał wieczny śnieg Grenlandii

Lub gorący piach u etiopskich plemion,

Twoja ciepła pierś chroni mnie, Kameno,

Cień twej zasłony.