Apokryf

1

Albowiem wszystko nas wtedy opuści.

Cisza nieba oderwie się naraz

od ziem, które Bóg w otchłań rzuci.

I osobno będzie cisza psich bud.

Pierzchające w powietrze ptasie stada.

I ujrzymy nagle slońca wschód;

wzejdzie nieme jak szalona źrenica,

spokojne jak drapieżnik, gdy po łup się skrada.

Na swym wygnaniu oka nie zmrużywszy,

lecz kto wtedy snu się spodziewa,

dygoczę ja drżeniem tysięcy liści

i przemawiam słowami drzewa:

Czy znacie upływ lat, czy znacie

ich przemarsze przez ziemię zdeptaną?

Czyście zgłębili przemijania zmarszczkę,

czy znacie moją dłoń pogruchotaną

i czy nieobce wam sieroctwa miano?

Czy czujecie ból w tych stronach skryty,

tratujący wieczystą ciemność

błoniastą łapą i spękanym kopytem?

Czy znacie noc i chłód, i dół,

przekręconą na bok głowę więźnia,

znacie zimne, wystygłe koryta?

Czy wy znacie boleść podziemną?

Wzeszło słońce. Nagie, mroczne drzewa

w podczerwieni gniewnego nieba.

Tak ruszę w drogę. Naprzeciw zagładzie

jakiś człowiek idzie w milczeniu.

Nie ma nic oprócz własnego cienia.

Tylko kij. Tylko strzępy odzienia.

2

Jedynie po to się uczyłem chodzić! Tylko po to:

dla tych późnych, dla tych gorzkich kroków.

Wkrótce zapadnie wieczór, zeschłe błoto

odłoży na mnie noc; pod powiekami

skrywam ciągle ten obraz odwrotu

drzew w gorączce z ich wszystkimi gałązkami,

z każdym listkiem. Las gorący dymi.

Kiedyś tutaj raj się rozpościerał.

Ból mnie w półśnie wciąż nowy rozdziera:

słychać szum drzew olbrzymich!

Do domu chciałem, wreszcie przyjść do domu,

tak jak ongiś i on przyszedł w Biblii.

Na podwórzu mój cień przeraźliwy.

Skruszona cisza, starzy rodzice w domu.

Już idą ku mnie, już mnie wołają, biedni

już płaczą, już mnie tulą ledwo żywi.

Znów przyjmuje mnie ład powszedni.

W zwichrzone gwiazdy patrzy twarz przyklejona do szyby...

O gdybym teraz mógł choć raz jedyny

rozmawiać z tobą, kogo tak kochałem,

od lat, lecz miałem dość sił, by nie mówić

nad czym płakało w kącie dziecko małe,

i by w nadziei trwać kruchej i w wierze,

że powrócę, że cię odnajdę.

Twoja bliskość pulsuje mi w gardle.

I drżę z trwogi jak dzikie zwierzę.

Twoich słów, twojej ludzkiej mowy

już nie rozumiem. Wciąż w lęku panicznym

lecą ptaki z pękniętymi sercami

gdzieś pod niebem, pod niebem ognistym.

Sieroce listwy w pole spalone wbite

i nieruchomo gorejące klatki.

Ja już nie umiem mówić twym językiem

i nie pojmuję ludzkich słów zagadki.

Słowo moje od słowa bezdomniejsze!

Nie mam słów.

Ich straszliwy ciężar

ciągnie w dół przełamując powietrze;

głosy wydaje ciało-ludzka wieża.

Jaki świat pusty. Nigdzie ciebie nie ma.

Trzcinowe krzesło, porzucony leżak.

Mój cień grzechocze wśród ostrych kamieni.

Jestem zmęczony. Sterczę jak głaz z ziemi.

3

Bóg mnie widzi jak stoję na słońcu.

Widzi cień na kamieniu, na płocie.

Widzi cień mój bez oddechu stojący

w bezpowietrznej, stężonej drętwocie.

Nim czas przyjdzie, ja już będę jak kamień:

martwa zmarszczka, blizn kręty rysunek,

garstka gruzu, oto czym się stanie

twarz stworzenia, świata wizerunek.

I twarz, jakby prawdziwymi łzami,

płacze, spływa suchymi bruzdami.