1

1

Albowiem wszystko nas wtedy opuści.

Mert elhagyatnak akkor mindenek.

Külön kerül az egeké, s örökre

Cisza nieba oderwie się naraz

a világvégi esett földeké,

od ziem, które Bóg w otchłań rzuci.

s megint külön a kutyaólak csöndje.

I osobno będzie cisza psich bud.

A levegőben menekvő madárhad.

Pierzchające w powietrze ptasie stada.

És látni fogjuk a kelő napot,

I ujrzymy nagle slońca wschód;

mint tébolyult pupilla néma és

wzejdzie nieme jak szalona źrenica,

mint figyelő vadállat, oly nyugodt.

spokojne jak drapieżnik, gdy po łup się skrada.

De virrasztván a számkivettetésben,

mert nem alhatom akkor éjszaka,

Na swym wygnaniu oka nie zmrużywszy,

hányódom én, mint ezer levelével,

lecz kto wtedy snu się spodziewa,

és szólok én, mint éjidőn a fa:

dygoczę ja drżeniem tysięcy liści

Ismeritek az évek vonulását,

i przemawiam słowami drzewa:

az évekét a gyűrött földeken?

Czy znacie upływ lat, czy znacie

És értitek a mulandóság ráncát,

ich przemarsze przez ziemię zdeptaną?

ismeritek törődött kézfejem?

Czyście zgłębili przemijania zmarszczkę,

És tudjátok nevét az árvaságnak?

czy znacie moją dłoń pogruchotaną

És tudjátok, miféle fájdalom

i czy nieobce wam sieroctwa miano?

tapossa itt az örökös sötétet

Czy czujecie ból w tych stronach skryty,

hasadt patákon, hártyás lábakon?

tratujący wieczystą ciemność

Az éjszakát, a hideget, a gödröt,

błoniastą łapą i spękanym kopytem?

a rézsut forduló fegyencfejet,

Czy znacie noc i chłód, i dół,

ismeritek a dermedt vályukat,

przekręconą na bok głowę więźnia,

a mélyvilági kínt ismeritek?

znacie zimne, wystygłe koryta?

Feljött a nap. Vesszőnyi fák sötéten

Czy wy znacie boleść podziemną?

a haragos ég infravörösében.

Így indulok. Szemközt a pusztulással

Wzeszło słońce. Nagie, mroczne drzewa

egy ember lépked hangtalan.

w podczerwieni gniewnego nieba.

Nincs semmije, árnyéka van.

Meg botja van. Meg rabruhája van.

Tak ruszę w drogę. Naprzeciw zagładzie

2

jakiś człowiek idzie w milczeniu.

Ezért tanultam járni! Ezekért

Nie ma nic oprócz własnego cienia.

a kései, keserü léptekért.

Tylko kij. Tylko strzępy odzienia.

S majd este lesz, és rámkövül sarával

az éjszaka, s én húnyt pillák alatt

2

őrzöm tovább e vonulást, e lázas

Jedynie po to się uczyłem chodzić! Tylko po to:

fácskákat s ágacskáikat.

dla tych późnych, dla tych gorzkich kroków.

Levelenként a forró, kicsi erdőt.

Valamikor a paradicsom állt itt.

Wkrótce zapadnie wieczór, zeschłe błoto

Félálomban újuló fájdalom:

odłoży na mnie noc; pod powiekami

hallani óriási fáit!

skrywam ciągle ten obraz odwrotu

Haza akartam, hazajutni végül,

drzew w gorączce z ich wszystkimi gałązkami,

ahogy megjött ő is a Bibliában.

z każdym listkiem. Las gorący dymi.

Irtóztató árnyam az udvaron.

Kiedyś tutaj raj się rozpościerał.

Törődött csönd, öreg szülők a házban.

Ból mnie w półśnie wciąż nowy rozdziera:

S már jönnek is, már hívnak is, szegények

słychać szum drzew olbrzymich!

már sírnak is, ölelnek botladozva.

Visszafogad az ősi rend.

Do domu chciałem, wreszcie przyjść do domu,

Kikönyöklök a szeles csillagokra –

tak jak ongiś i on przyszedł w Biblii.

Csak most az egyszer szólhatnék veled,

Na podwórzu mój cień przeraźliwy.

kit úgy szerettem. Év az évre,

Skruszona cisza, starzy rodzice w domu.

de nem lankadtam mondani,

Już idą ku mnie, już mnie wołają, biedni

mit kisgyerek sír deszkarésbe,

już płaczą, już mnie tulą ledwo żywi.

a már-már elfuló reményt,

Znów przyjmuje mnie ład powszedni.

hogy megjövök és megtalállak.

W zwichrzone gwiazdy patrzy twarz przyklejona do szyby...

Torkomban lüktet közeled.

Riadt vagyok, mint egy vadállat.

O gdybym teraz mógł choć raz jedyny

Szavaidat, az emberi beszédet

rozmawiać z tobą, kogo tak kochałem,

én nem beszélem. Élnek madarak,

od lat, lecz miałem dość sił, by nie mówić

kik szívszakadva menekülnek mostan

nad czym płakało w kącie dziecko małe,

az ég alatt, a tüzes ég alatt.

i by w nadziei trwać kruchej i w wierze,

Izzó mezőbe tűzdelt árva lécek,

że powrócę, że cię odnajdę.

és mozdulatlan égő ketrecek.

Twoja bliskość pulsuje mi w gardle.

Nem értem én az emberi beszédet,

I drżę z trwogi jak dzikie zwierzę.

és nem beszélem a te nyelvedet.

Hazátlanabb az én szavam a szónál!

Twoich słów, twojej ludzkiej mowy

Nincs is szavam.

już nie rozumiem. Wciąż w lęku panicznym

Iszonyu terhe

lecą ptaki z pękniętymi sercami

omlik alá a levegőn,

gdzieś pod niebem, pod niebem ognistym.

hangokat ad egy torony teste.

Sieroce listwy w pole spalone wbite

Sehol se vagy. Mily üres a világ.

i nieruchomo gorejące klatki.

Egy kerti szék, egy kinnfeledt nyugágy.

Ja już nie umiem mówić twym językiem

Éles kövek közt árnyékom csörömpöl.

i nie pojmuję ludzkich słów zagadki.

Fáradt vagyok. Kimeredek a földből.

Słowo moje od słowa bezdomniejsze!

3

Nie mam słów.

Látja Isten, hogy állok a napon.

Látja árnyam kövön és keritésen.

Ich straszliwy ciężar

Lélekzet nélkül látja állani

ciągnie w dół przełamując powietrze;

árnyékomat a levegőtlen présben.

głosy wydaje ciało-ludzka wieża.

Akkorra én már mint a kő vagyok;

Jaki świat pusty. Nigdzie ciebie nie ma.

halott redő, ezer rovátka rajza,

Trzcinowe krzesło, porzucony leżak.

egy jó tenyérnyi törmelék

Mój cień grzechocze wśród ostrych kamieni.

akkorra már a teremtmények arca.

Jestem zmęczony. Sterczę jak głaz z ziemi.

És könny helyett az arcokon a ráncok,

csorog alá, csorog az üres árok.

3

Bóg mnie widzi jak stoję na słońcu.

1956

Widzi cień na kamieniu, na płocie.

Widzi cień mój bez oddechu stojący

w bezpowietrznej, stężonej drętwocie.

Nim czas przyjdzie, ja już będę jak kamień:

martwa zmarszczka, blizn kręty rysunek,

garstka gruzu, oto czym się stanie

twarz stworzenia, świata wizerunek.

I twarz, jakby prawdziwymi łzami,

płacze, spływa suchymi bruzdami.