Gråten under livsens tre

Ditt lauvverk susar over meg,

og livsens raude under dreg.

Å ve,

du usle, usle, usle.

Eg elska deg som ingen før,

eg gav deg mine siste glør,

å ve,

så fåfengt, fåfengt, fåfengt.

Om ein gong du gav rike lån

og kalla meg din eigen son!

Å ve,

så fåfengt, fåfengt, fåfengt.

Mitt blod det ropar, ventar, lid.

Mitt blod er mørkt av elsk og nid.

Å ve,

får berre sjå deg, sjå deg,

Eg veit, eg veit, det varer ved.

I støvet ligg eg, trampa ned,

å ve,

til døden, døden, døden.