Zonder hoop

Langzaam peinzend

Aan het einde bereikt de mens

een drassige droeve woestijn,

en peinzend aanvaardt hij dan

de hopeloosheid in zijn brein.

Zonder zelfbedrog tracht ik zo

in alle rust rond te kijken.

Een zilverige zwaai van de bijl

gaat de abeel bedreigen;

mijn hart op een tak van niets,

onhoorbaar klopt het tere orgaan.

De sterren wentelen ongestoord

voort in hun eeuwige baan.